Ma 37 lat, jest najlepiej opłacaną chińską aktorką, kwintesencją miejscowego kanonu urody, z 64 mln polubień i rzeszą wpatrzonych fanek, które nazywają się bingbang, lizaczki. Grała też w Hollywood, była jurorką w Cannes, znalazła się na liście 100 najbardziej wpływowych postaci tygodnika „Time” i w dziesiątkach najdroższych reklam. Fan Bingbing – dwa miesiące temu – nagle znikła: z życia publicznego, z plakatów, z planów filmowych, a narzeczony wykasował wszystkie jej zdjęcia ze swojej strony w internecie. Co się z nią mogło stać? W maju jeden ze znanych prezenterów tv ujawnił, że Bingbing ma kłopoty podatkowe; że przy kontraktach stosowany był system ying-yang, mała gaża (w tym wypadku 1,5 mln dol.) na oficjalnej umowie dla fiskusa i prawdziwa (7,5 mln) płacona pod stołem. Później na moment ukazała się informacja, że aktorka „objęta została dochodzeniem”, ale potem szybko znikła. I cisza. Ukazał się też, prekursorski i od razu mocno nagłośniony, ranking 100 najpopularniejszych chińskich artystów zestawiony przez Uniwersytet Pekiński pod kątem „odpowiedzialności społecznej”, jak to określono. Bingbing zajęła w nim ostatnie miejsce z wynikiem zero punktów.
To wszystkie poszlaki wskazujące, że aktorka ma poważne kłopoty. I że w ramach antykorupcyjnej kampanii przewodniczącego Xi, wymierzonej w „tygrysy i muchy”, przyszła kolej na prawdziwą tygrysicę. Na podparcie populistycznej tezy, że nikt nie jest poza krytyką ani poza zasięgiem, nadaje się jak rzadko kto. Status gwiazdy i ostentacja finansowa kłuły w oczy oraz ogólnie nastał właśnie w Chinach kolejny etap ideologicznych porządków. Dotyczy kina, rozrywki, telewizji, gier, internetu, zaś porządki przeprowadzane są z ostentacyjną ostrością i zaglądaniem do kieszeni.