Mamy pierwsze zwycięstwo pokolenia Z. Pół roku temu była fala młodzieżowych protestów przeciw nepotyzmowi, korupcji, brakowi perspektyw i zamknięciu Facebooka, która w Katmandu zakończyła się gwałtownymi starciami z policją (zginęło 77 osób), podpaleniami budynków publicznych i plądrowaniem, a w następstwie – dymisją premiera i rozwiązaniem parlamentu. Teraz dopełniła się rewolucja: runął trójpartyjny układ (komuniści, maoiści, centryści), który w różnych konfiguracjach i w 14 kolejnych rządach kierował Nepalem od obalenia monarchii w 2008 r. Premierem został 35-letni Balendra Shah, znany jako Balen, o połowę młodszy niż poprzednicy, a nowa, antyestablishmentowa Narodowa Partia Niezależna (RSP), której stał się motorem, zdobyła w parlamencie blisko dwie trzecie miejsc. Pozytywną rolę w transformacji odegrała armia, ciesząca się dużym autorytetem. Zapanowała nad sytuacją, a potem umiała się wycofać.
Balen, którego znakiem firmowym są rozpinane swetry i ciemne okulary, zanim trzy lata temu został burmistrzem stolicy, zyskał sławę jako kontestujący raper. Nie ma doświadczenia, co zostało uznane za jego największą zaletę. A obietnice złożył imponujące: że rozliczy klasę rządzącą, a uzyskane nielegalnie majątki znacjonalizuje, podwoi do 2030 r. PKB per capita (do 3 tys. dol.), stworzy 1,2 mln nowych miejsc pracy, zreformuje szkolnictwo, sądy (np. rozprawy mają być transmitowane) i służbę zdrowia. Miło się tego słucha w kraju z pierwszej piątki najbiedniejszych w Azji, gdzie mediana wieku to 25 lat, za granicą pracuje już ok. 4 z 30 mln mieszkańców, a codziennie, szukając lepszego losu, opuszczają kraj kolejne 2 tys. (ale i ta dziedzina – wizy i pozwolenia – przeżarta jest korupcją).
Nepal źle zniósł covid i zapaść turystyki, a teraz szykuje się kolejny kryzys: większość Nepalczyków pracuje nad ogarniętą wojną Zatoką Perską, a ich przelewy do kraju to jedna czwarta gospodarki.