„My kobiety mówimy zbyt dużo, ale i tak nie mówimy połowy tego, co wiemy” – miała kiedyś powiedzieć Nancy Astor. To, co do sama miała do powiedzenia, często wpędzało ją w tarapaty, choć niewątpliwie zbudowało też jej legendę.
Astor na brytyjskiej scenie politycznej była postacią wyjątkową z kilku powodów. Po pierwsze nie była Brytyjką, lecz Amerykanką. Po drugie miała za sobą nieudane małżeństwo. Po trzecie była przebojowa, by nie powiedzieć bezczelna i miała cięty język (o czym wielokrotnie na własnej skórze przekonał się m. in. Winston Churchill). Do najbardziej znanych wymian zdań między Astor i Churchillem należy słynna anegdota herbaciano-kawowa (w zależności od źródła, raz mowa o kawie, raz herbacie). Astor miała powiedzieć do Churchilla: „Winston, gdybyś był moim mężem, to zatrułabym Twoją kawę”. Churchill: „Nancy, gdybyś była moją żoną, to bym ją wypił”.
Niedoszła misjonarka
Przyszła na świat jako Nancy Witcher Langhorne na konfederackim Południu USA w 1879 r., czyli 14 lat po zakończeniu wojny secesyjnej. Ojciec był żołnierzem armii Konfederatów, w żyłach matki płynęła irlandzka krew. Po wojnie rodzina Langhorne’ów bardzo zubożała. Kiedy Nancy miała 6 lat przenieśli się do większego i zamożniejszego Richmond, gdzie ojciec dorobił się na kontraktach dla kolei. Kilka lat później kupił posiadłość Mirador i tam się osiedlili. Nancy wyniosła z domu religijne wychowanie (myślała nawet o pracy misjonarskiej), ale niespecjalnie gruntowną edukację. Jak wszystkie siostry była ładna (niektóre źródła piszą o jej „ładnie umięśnionej sylwetce” i „błyszczących oczach”).
W wieku 18 lat wyszła za mąż za zamożnego Roberta Goulda Shawa II, ale małżeństwo okazało się katastrofą.