Archiwum Polityki

Antonioni: sceptyczny romantyk

Michelangelo Antonioni był nazywany mistrzem filmowego egzystencjalizmu, poetą alienacji. W przeciwieństwie jednak do Bergmana, kryzys relacji społecznych ukazywał w perspektywie horyzontalnej: trzeźwo, z lodowatym dystansem intelektualnym, bez jawnych odniesień do metafizyki, Boga i religii.

Interesował go emocjonalny chaos, rozpad związków międzyludzkich i powolne stygnięcie więzi. Wyobcowanie, które rządzi zachowaniem jego bohaterów, wynika z niemożności porozumienia, z potwornej skazy mającej źródło w niezdolności do empatii i z irracjonalnego pragnienia ucieczki od samego siebie.

Choć Antonioni był wyczulony na zmiany zachodzące we włoskim i zachodnim społeczeństwie po II wojnie światowej, to jednak stosunkowo niewiele symboli tamtego okresu przedostało się do jego filmów.

Polityka 32.2007 (2616) z dnia 11.08.2007; Kultura; s. 82