Niewidzialna depresja. „Dają radę na wszystkich polach, a potem wracają do domu i się rozpadają”

Czy ktoś, kto zaczyna brać leki antydepresyjne i stabilizatory nastroju, przestaje być sobą? Czy osoby z depresją zawsze są smutne? O stereotypach, przekłamaniach i dezinformacji dotyczących zdrowia psychicznego rozmawiamy z Aleksandrą Piętą, Psychiatrą Olą.

Tematem tego odcinka „Podkastu psychologicznego” jest dezinformacja i różnego rodzaju zniekształcenia dotyczące zdrowia psychicznego albo zaburzeń tego zdrowia. Naszą gościnią jest dr Aleksandra Pięta, lekarka psychiatra i edukatorka w obszarze zdrowia psychicznego, na Instagramie znana jako Psychiatra Ola. Rozmowa jest częścią cyklu „Nie jesteśmy bezradni”, w którym szukamy sposobów na walkę z dezinformacją, manipulacją, a także hejtem. Problemy zdrowia psychicznego są obszarem, w którym te właśnie zjawiska są niestety bardzo wyraźne.

Z jednej strony, jak ocenia nasza gościni, ogólna wiedza Polaków i Polek na temat ludzkiej psychologii i reguł, którymi rządzi się życie psychiczne, rośnie. Z drugiej – wiedza ta wciąż trudno przekłada się na praktykę. I nie sprawia, że jesteśmy wolni od stygmatyzacji i błędnych wyobrażeń na temat tego, jak przebiegają i z czym wiążą się zaburzenia psychiczne.

Na przykład schizofrenia: nawet w kręgach osób interesujących się szeroko rozumianym zdrowym życiem można usłyszeć, że w jakichś aktywnościach nie powinny uczestniczyć osoby ze schizofrenią „w żadnej ze swoich osobowości”. Taki przekaz to niefortunne dwa w jednym – nie dość, że wykluczenie, to jeszcze uproszczenie.

Inny stereotyp wiąże się z depresją. Wciąż popularne jest przekonanie, że osoby cierpiące z jej powodu są bardzo smutne. Taki obraz sprawia, że łatwo zlekceważyć sytuację człowieka mierzącego się z tą poważną i niebezpieczną chorobą. Jak podkreśla nasza rozmówczyni, u pacjentów z depresją smutek wcale nie zawsze jest od razu widoczny. Po czym więc poznać, że ma depresję ktoś, kto nie jest smutny?

Osobny wymiar pomieszania faktów i nietrafionych obaw dotyczy leków, np. antydepresyjnych i stabilizatorów nastroju. Czy ktoś, kto zaczyna je brać, przestaje być sobą? Taka wizja zniechęca do farmakoterapii wiele osób, którym mogłaby ona bardzo pomóc.

To tylko kilka przykładów funkcjonujących w powszechnym obiegu stwierdzeń i opinii, które staramy się w naszej rozmowie uporządkować.

Serdecznie zapraszamy do słuchania!