Pomocnik Historyczny

Błazny na dworze

Dostarczyciele rozrywki na królewskich salonach

Przedstawienia Stańczyka na obrazach Jana Matejki. Od góry: błazen udający ból zębów, 1856 r.; jako uosobienie mądrości historycznej, 1862 r.; podczas uroczystości zawieszania Dzwonu Zygmunta, 1874 r. Przedstawienia Stańczyka na obrazach Jana Matejki. Od góry: błazen udający ból zębów, 1856 r.; jako uosobienie mądrości historycznej, 1862 r.; podczas uroczystości zawieszania Dzwonu Zygmunta, 1874 r. Janusz Leśniak/BE&W, Krzysztof Wilczyński/Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Narodowe w Warszawie
Opłacalne żarty z króla.
Postać błazna na miniaturze Stanisława Samostrzelnika „Nadanie herbu protoplaście Odrowążów” (XIX-wieczna kopia pracy z 1532 r.)Jerzy Malinowski/BEW Postać błazna na miniaturze Stanisława Samostrzelnika „Nadanie herbu protoplaście Odrowążów” (XIX-wieczna kopia pracy z 1532 r.)

Narodziny zawodu. W średniowieczu dostarczycieli rozrywki nazywano najczęściej histrionami lub jokulatorami albo po prostu wesołkami i zaliczano do nich wędrownych muzykantów (piszczków), tancerzy (igrców), kuglarzy (kuglować oznaczało oszukiwać, ale także figlować, robić kawały), mimów, niedźwiedników oraz wiłów, czyli żartownisiów, którzy wszystko komentowali ciętym dowcipem. Kościół podejrzliwie podchodził do wesołków, zakazując nawet udzielania komunii grupom wędrownym jako niegodziwym, ale osoby dostarczające rozrywki na dworze biskupów i możnych były traktowane inaczej.

Reklama
Reklama