Pomocnik Historyczny

Druga Wielka Emigracja

Druga Wielka Emigracja po 1945 r.

Gustaw Herling-Grudziński, Neapol, 1988 r. Gustaw Herling-Grudziński, Neapol, 1988 r. Bohdan Paczowski / Fotonova
Polonia w latach 1945–89: zarabiała w USA, rządziła w Londynie, prowadziła intelektualne debaty w Paryżu, nadawała do kraju z Monachium.
Kościół, szkoła i parafia św. Józefa w Denver (Kolorado, USA) – paczki z pomocą dla rodaków w PRL po ogłoszeniu stanu wojennego, luty 1982 r.Lyn Alweis/The Denver Post/Getty Images Kościół, szkoła i parafia św. Józefa w Denver (Kolorado, USA) – paczki z pomocą dla rodaków w PRL po ogłoszeniu stanu wojennego, luty 1982 r.

Warstwy emigracji. Gdy w maju 1945 r. nastał w Europie pokój, poza Polską przebywało ok. 2,5 mln obywateli II RP, w tym 1,6 mln Polaków, którzy opuścili kraj w wyniku wojny. W normalnych warunkach szybko wróciliby do domów, jednak podporządkowanie Polski Związkowi Sowieckiemu sprawiło, że wielu z nich zdecydowało się pozostać na emigracji. W ten sposób na Zachodzie powstały nowe skupiska Polaków, a stare zmieniły swój charakter, ponieważ zasilili je ludzie wykształceni i zaangażowani w działalność polityczną.

Pomocnik Historyczny „Za chlebem i wolnością” (100132) z dnia 04.06.2018; Polonia; s. 90
Oryginalny tytuł tekstu: "Druga Wielka Emigracja"