Polska i Niemcy w międzywojniu

Dwuznaczne dwudziestolecie
W międzywojniu (1918–39) Polska i Niemcy nie zbudowały przyjaznych sąsiedzkich relacji. Zbyt wiele je różniło, a sytuacja polityczna w Europie po I wojnie lokowała oba państwa najczęściej na przeciwstawnych pozycjach. Ożywiało to stare mity i rodziło nowe.
Niemiecka karykatura na temat aliansu polsko-brytyjskiego i polsko-francuskiego: na linie francuski premier Édouard Daladier (po lewej) i brytyjski Neville Chamberlain (po prawej), między nimi na drążku marszałek Edward Rydz-Śmigły, sierpień 1938 r.
AKG

Niemiecka karykatura na temat aliansu polsko-brytyjskiego i polsko-francuskiego: na linie francuski premier Édouard Daladier (po lewej) i brytyjski Neville Chamberlain (po prawej), między nimi na drążku marszałek Edward Rydz-Śmigły, sierpień 1938 r.

Fundamentalne znaczenie dla relacji międzypaństwowych po Wielkiej Wojnie (1914–18) miał stosunek do postanowień traktatu wersalskiego (1919 r.). Niemcy do – wprawdzie przyjętych, ale w istocie kontestowanych – postanowień zaliczały rozstrzygnięcia graniczne na ich wschodzie. Niemieckie elity postrzegały Polskę jako „państwo sezonowe”, „groteskowe”, „zbójeckie”, a Polaków jako „złego sąsiada”, „złodzieja”, „bandytę”, „lumpa” czy „pijaka”.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj