Pomocnik Historyczny

Ruch oporu

Państwo podziemne i partyzantka

Harcerz z grupy tzw. małego sabotażu maluje swastykę powieszoną na szubienicy. Akcja polskiego ruchu oporu dla zachowania pamięci po publicznej egzekucji w podwarszawskim Wawrze. Harcerz z grupy tzw. małego sabotażu maluje swastykę powieszoną na szubienicy. Akcja polskiego ruchu oporu dla zachowania pamięci po publicznej egzekucji w podwarszawskim Wawrze. AN
Choć miał już swoją historię, dopiero w latach II wojny światowej otrzymał od Francuzów nazwę resistance (opór, sprzeciw) lub bardziej adekwatną le mouvement de la resistance (ruch oporu, w angielskim the resistance movement bądź the underground podziemny movement). Stał się jedną z istotnych cech zmagań z okupantami, kolaborantami i zdrajcami.

Początki konspiracji. Ruch oporu w poszczególnych krajach rodził się z reguły zaraz po zajęciu całości ich terytorium państwowego lub tylko części przez Trzecią Rzeszę Hitlera i Włochy Mussoliniego oraz powolnych im satelitów (Bułgaria, Węgry). W Europie najwcześniej powstała konspiracja pod nazwą Obrana Naroda, działająca w proklamowanym 16 marca 1939 r. przez Hitlera Protektoracie Czech i Moraw. Politycznie orientowała się na przebywającego na emigracji prezydenta Edvarda Beneša i od niej alianci zachodni zaczęli wkrótce otrzymywać cenne informacje wywiadowcze.

Pomocnik Historyczny „Tajemnice końca wojny” (100165) z dnia 04.05.2020; Cywile; s. 98
Oryginalny tytuł tekstu: "Ruch oporu"