Pomocnik Historyczny

„Wciąganie, popychanie, wnoszenie”

Historia wspinaczki górskiej

Aleksander von Humboldt, niemiecki przyrodnik, u podnóża wulkanu Chimborazo w 1802 r., obraz Friedricha Georga Weitscha, XIX w. Aleksander von Humboldt, niemiecki przyrodnik, u podnóża wulkanu Chimborazo w 1802 r., obraz Friedricha Georga Weitscha, XIX w. AKG / EAST NEWS
Nowożytna wspinaczka sportowa narodziła się w Alpach, ale najpełniejszą formę osiągnęła w Himalajach.

Symbole i piękno. Przez większą część historii ludzkości wspinanie się było czynnością symboliczną. Ludzie chodzili w góry ze względów religijnych bądź politycznych. Jedną z pierwszych odnotowanych w źródłach wypraw górskich było wejście na szczyt góry Tai Shan (1533 m) w Chinach cesarza Qin Shi (III w. p.n.e.), który ogłosił tam zjednoczenie kraju pod swoimi rządami. Nie była to oczywiście wspinaczka w sensie ścisłym – władca został wciągnięty na szczyt w powozie. Najczęściej jednak ludzie pięli się po górach dla wrażeń czysto estetycznych.

Pomocnik Historyczny „Himalaiści” (100174) z dnia 07.09.2020; Temat z okładki; s. 8
Oryginalny tytuł tekstu: "„Wciąganie, popychanie, wnoszenie”"