Sokrat Starynkiewicz. Prezydent Warszawy w latach 1875–92

Ten prezydent Warszawy był Rosjaninem i lojalnym sługą cara, ale dzięki jego zabiegom miasto, choć pozostawało częścią wschodniego imperium, pod koniec XIX w. cywilizacyjnie przesunęło się na Zachód.

W służbie cara. 26 sierpnia 1902 r. od Placu Krasińskich, poprzez Plac Zamkowy, aż po cmentarz prawosławny na Woli ciągnął się wielotysięczny kondukt pogrzebowy. Na jego czele jechał powóz z trumną, nad którą rozpięto baldachim, ciągnięty przez sześć koni okrytych żałobnymi derkami. Wraz z tłumami mieszkańców za konduktem kroczyli pracownicy magistratu i służb miejskich, przedstawiciele cechów z chorągwiami przepasanymi czarnymi wstęgami, oddziały honorowe warszawskiego garnizonu, a nawet dzieci z warszawskich ochronek. W całym mieście od rana paliły się latarnie owinięte czarną krepą, a gmach ratusza udekorowano czarno-białymi barwami. Tak Warszawa żegnała prezydenta miasta w latach 1875–92 i jednego z nielicznych rosyjskich urzędników, który zapisał się ciepło w pamięci Polaków.

Sokrat (Sokrates) Iwanowicz Starynkiewicz (1820–1902) wywodził się ze średniej rosyjskiej szlachty, której celem życia była służba w carskiej administracji bądź wojsku. Urodził się w Taganrogu nad Morzem Azowskim. Jego ojciec jako nauczyciel filologii klasycznej w gimnazjum nadał swoim dzieciom imiona nawiązujące do spuścizny starożytnej Grecji, jak Sokrates czy Olimp. Sokrates wybrał karierę wojskową. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Artylerii w Petersburgu, w 1849 r. wziął udział w tłumieniu Wiosny Ludów na Węgrzech, gdzie za udział w bitwie otrzymał Order św. Anny. Później walczył z wojskami anglo-francuskimi podczas wojny krymskiej. Od 1855 r. służył w sztabie I Armii w Warszawie, a w 1861 r. uczestniczył w pacyfikowaniu chłopskich wystąpień na Lubelszczyźnie. Za swe zasługi otrzymał od cara majątki na Podlasiu. Następnie awansował i pełnił urząd gubernatora chersońskiego. Nabył też doświadczenie w biznesie, zarządzając majątkami księcia Anatola Demidow San-Donato na terenie guberni podolskiej i kijowskiej.