Bitwa pod Sekigaharą
Japońskie malowidło przedstawiające bitwę pod Sekigaharą.
Wikipedia

Japońskie malowidło przedstawiające bitwę pod Sekigaharą.

Młody Hideyoshi prowadzący szturm na zamek na górze Inaba. Był to jeden z tych wyczynów, które potwierdzały jego niezwykłą energię, pomysłowość i odwagę.
Wikipedia

Młody Hideyoshi prowadzący szturm na zamek na górze Inaba. Był to jeden z tych wyczynów, które potwierdzały jego niezwykłą energię, pomysłowość i odwagę.

Wielki zwycięzca. Tokugawa Ieyasu pod koniec życia.
Wikipedia

Wielki zwycięzca. Tokugawa Ieyasu pod koniec życia.

W 1593 r. przyszedł na świat jedyny, długo oczekiwany syn wodza, Hideyori. Hideyoshi, który sam doszedł do władzy buntując się przeciw legalnemu następcy Nobunagi, zdawał sobie sprawę, że jest zbyt stary, by zapewnić ukochanemu synowi objęcie schedy. Miotał się, stosując coraz okrutniejsze represje i jednocześnie próbując pozyskać dla sobie i syna lojalność lenników, coraz wyraźniej pogrążał się w szaleństwie. W 1598 r. ciężko zachorował. W uwłaczający jego pozycji sposób wybłagał u najmożniejszych stronników przysięgę na wierność dla Hideyoriego. Toyotomi Hideyoshi zmarł 18 września.

Tokugawa Ieyasu

W skład powołanej przez Hideyoriego rady regencyjnej wszedł, oprócz czterech innych daimyo, Tokugawa Ieyasu, przyszły trzeci zjednoczyciel. Od czasu bitwy w wąwozie Okezahama przebył długą drogę. Jako lojalny wasal i sojusznik obu wodzów wykorzystywał wszelkie okazje, by powiększyć swoje ziemie i wpływy, przy okazji starając się unikać wojen, które mogłyby go osłabić (na wieść o śmierci Nobunagi wrócił pilnować swoich włości, nie wziął również udziału w wyprawach koreańskich). W chwili śmierci Hideyoriego był najbogatszym daimyo w całej Japonii – jego ziemie przynosiły dochód wysokości ponad 2,5 mln koku ryżu (miara objętości - 180 l); kolejny wśród najbogatszych wielki pan uzyskiwał ze swoich włości 1,2 mln koku.

Tokugawa, najważniejszym spośród regentów, miał niezwykle wpływowego wroga w osobie zasiadającego w Radzie Administracyjnej Ishidy Mitsunariego. To wokół niego skupili się, uważający się za lojalistów, zwolennicy rodu Toyotomi. Mitsunari dwukrotnie wysyłał przeciw Tokugawie skrytobójców. Gdy to nie dało efektu, pierwszy rozpoczął działania wojenne.

Mitsunari pod sztandarami armii zachodu zgromadził ponad 80 tys. ludzi. Dowodzona przez Tokugawę armia wschodu liczyła ponad 130 tys. żołnierzy, jednak obie strony musiały dzielić swe siły, prowadząc oblężenia i tocząc mniej znaczące potyczki na wielu frontach. Do decydującego starcia doszło 21 października 1600 r. pod wsią Sekigahara, w scenerii przypominającej filmy Akiry Kurosawy.

Wielka bitwa

Sekigahara leży w otoczonej przez wzgórza dolinie i panuje nad ważnym strategicznie skrzyżowaniem dróg. W noc poprzedzającą bitwę padał gesty deszcz; rozmiękłe drogi, rozdeptane przez tysiące stóp i kopyt, utrudniały ruch oddziałów. Miejsce starcia zostało wybrane przez Ishidę Mitsunariego. Jego armia zablokowała zachodnie wyjście z doliny, które Tokugawa musiał sforsować. Na położonym na północy wzgórzu Sasano zajął pozycję sam Mitsunari. Na zboczu położonej na południu góry Mitsuo stanęło niemal 16 tys. ludzi, którymi dowodził Kobayakawa Hideaki. Reszta sił znalazła się pomiędzy nimi. Plan bitwy był prosty – armia Tokugawy miała być wciągnięta na zachodni kraniec doliny, otoczona przez schodzące ze wzgórz oddziały i wybita do nogi. Tokugawa zrozumiał zamysł Ishidy Mitsunariego, miał jednak w zanadrzu atut, o którym wrogi wódz nie miał pojęcia.

Po deszczowej nocy dolinę spowiła gęsta mgła. Dopiero ok. 8 rano żołnierze obu armii zobaczyli się nawzajem. Starcie rozpoczęła gwałtowna szarża kawalerii Tokugawy, potem bitwa przemieniła się w typowe dla japońskiej sztuki wojennej brutalne starcie wręcz, wspomagane z obu stron ogniem arkebuzów. Oddziały Tokugawy parły w stronę pozycji Mitsunariego na wzgórzu Sasano, nie udało im się jednak osiągnąć powodzenia. Sam Tokugawa Ieyasu, z rezerwą liczącą 30 tys. ludzi, nie włączał się do bitwy – wiedział, że Ishida Mitsunari nie wyprowadził jeszcze w pole wszystkich swoich sił. Tymczasem jego oddziały wykrwawiały się przed palisadą wzniesioną na Sasano. Zdawało się, że plan Mitsunariego się powiedzie. Ok. 11, w krytycznym momencie, w którym armia zachodu zaczęła powoli zdobywać przewagę, jej wódz dał rozkaz do ataku oddziałom Kobayakawy, mającym zamknąć kleszcze wokół wojsk Tokugawy.

Ale nic się nie stało. Zaledwie dziewiętnastoletni generał nie zamierzał ruszać do boju. Po drugiej stronie doliny reakcję Kobayakawy uważnie obserwował Ieyasu Tokugawa. To właśnie był jego atut – podczas tajnych negocjacji Kobayakawa Hideaki zobowiązał się do zaatakowania swoich sojuszników. Ale generał wciąż się wahał. I wtedy właśnie Tokugawa podjął decyzję, która przeszła do historii – rozkazał obłożyć ogniem zbocze góry Matsuo –Kobayakawa musił opowiedzieć się po jednej ze stron. Jego oddziały zaatakowały prawą flankę armii zachodu. Około trzech godzin później bitwa była skończona. Pokonani ratowali się ucieczką, wśród nich znajdował się Ishida Mitsunari. Niebawem został schwytany i publicznie stracony. Tokugawa Ieyasu odniósł całkowite zwycięstwo.

24 marca 1603 r. Tokugawa Ieyasu otrzymał tytuł szoguna, którego zresztą zrzekł się dwa lata później na rzecz swojego syna. I choć ostateczna rozprawa z rodem Toyotomi nastąpiła dopiero w 1615 r., to dzień zwycięstwa pod Sekigaharą był początkiem trwającej ponad dwieście pięćdziesiąt lat supremacji rodu Tokugawa, zakończonej dopiero słynną salwą z okrętów komandora Perry'ego.

Teksty historyczne

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną