Opium nie tylko dla ludu
Światową potęgą w produkcji opium i pochodnych – morfiny i heroiny – jest od 10 lat Afganistan. Ale zaraza przyszła tu z krajów sąsiednich: Persji, Indii, a przede wszystkim z Chin.
Chińska palarnia opium, 1906 r.
Ullstein Bild

Chińska palarnia opium, 1906 r.

Zgęszczony sok z niedojrzałych makówek używany był przez Sumerów, Asyryjczyków, Egipcjan, Greków, Rzymian i Arabów. Anglicy, a za nimi Zachód, poznali tajemnicę maku, kiedy odkryli sekret herbaty, czyli trzy, cztery wieki temu. Opium gotowano na wieżach alchemików, w komórkach znachorów, w suszarniach ziół pigularzy i na zapleczach łaźni. Wydostało się spod kurateli szarlatanów, trafiło w ręce handlarzy, a potem przestępców i zaczęło własne życie. Z preparatu służącego medycynie zielarskiej stało się dobrem luksusowym, ale też morderczym.

Znano jego właściwości znieczulające i skuteczność w zwalczaniu chorób przewodu pokarmowego, których w świecie zarazków tropikalnych i pasożytów było i jest wszędzie bez liku.

Opisywał ten specyfik Avicenna, ostatni wielki myśliciel islamu, renesansowa postać z pogranicza Azji Środkowej, gdzie Zachód styka się ze Wschodem. Stamtąd było już blisko do Chin, gdzie najpierw, w epoce przedostatniej dynastii Ming (1368–1644), opium stosowano jako afrodyzjak, następnie jako używkę pisarzy i wysokich rangą urzędników. Na koniec stało się dobrem konsumpcyjnym o szerokim zasięgu. Narkotyk doprowadził do upadku dynastii Ming. W czasach następnej, ostatniej dynastii (mandżurskiej) Qing (1644–1911), tuż przed nastaniem Republiki, opium przyczyniło się do rozwoju usług związanych z życiem nocnym.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną