Miejscy łojanci. Jak sztuczne ścianki zmieniły polską wspinaczkę

Wspinacz to łojant. Słownikowo – osobnik świadomie decydujący się na wchodzenie do góry możliwie najtrudniejszą drogą bez czerpania z tego korzyści materialnych. Łojantów w Polsce przybywa z każdym rokiem. Elitarny kiedyś alpinizm dzięki sztucznym ściankom staje się modny i masowy. Zszedł z gór do ludzi.

Leszek Zych/Polityka 2. Bracia Naporowie (nauczyciel i pracownik banku), wraz z przyjaciółmi w piwnicy domu na starej Ochocie: – Komu nie podoba się atmosfera spędu, stania w kolejkach albo nakaz wspinania się w koszulkach, musiał zejść do podziemi.

Piątek wieczór, Biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego. Studenckie niedobitki przygotowujące się do poprawek egzaminów tkwią w czytelni przy zapalonych lampkach. Dwa piętra niżej, przy głośnej muzyce, kilku młodych ludzi mierzy się ze ścianką. Dzięki późnej porze nie wchodzą w paradę bywalcom znajdującego się w tym samym pomieszczeniu placu zabaw i zjeżdżalni dla dzieci.

Ścianka to imitacja stromego zbocza z systemem uchwytów i szczelin, po których wspinacz się podciąga. Duża liczba i charakter uchwytów pozwalają wybierać drogi wspinaczkowe o różnej skali trudności, łącznie z przewieszkami.

Zajęcie niejednoznaczne

Na ściance nie obowiązuje żaden styl ubrania, żaden rodzaj fryzury. Dziewczyny w wypłowiałych koszulkach nie przejmują się brakiem makijażu, a panowie – często finansiści, lekarze, adwokaci – nie wstydzą się wytartych spodenek w kratkę i T-shirtów z Myszką Mickey. W powietrzu unoszą się kurz i magnezja – proszek, którym naciera się ręce przed podejściem do zadania. – Wspinaczka nie przypisuje do jakiejś subkultury – mówi Włodek Szczeciński, katecheta i nauczyciel rosyjskiego. – Na ściankach widać przekrój społeczeństwa, kakofonię kultur. Może muzyki słucha się ostrej, ale tylko po to, żeby do wspinania był odpowiedni rytm.

Włodek przychodzi do BUW dwa razy w tygodniu, ale są tacy, którzy meldują się codziennie. Od kilku lat w Polsce sztuczne ścianki się mnożą, a przy tym potrafiły się obronić przed etykietką sportu zabawowego – jak kręgle, przy których więcej się gada i śmieje, niż rzuca kulą. – Przychodzą czasem chłopcy w dresach, przypakowani na siłowni, ale szybko okazuje się, że są za ciężcy, że nie dają rady dźwigać tych swoich nadmuchanych nóg – opowiada Włodek.