Kraj

Diament z popiołu

Polityka historyczna Andrzeja Wajdy

Andrzej Wajda na planie filmu „Katyń” w Krakowie Andrzej Wajda na planie filmu „Katyń” w Krakowie Silar / Wikipedia
Filmografia zmarłego Andrzeja Wajdy to wizje historii, po których różne ugrupowania polityczne oskarżały go o antypolskość. Bądź inne straszne grzechy.
Andrzej Wajda i Lech Wałęsa na festiwalu filmowym w Wenecji, 2013 r.ANSA/ZUMAPRESS.com/Forum Andrzej Wajda i Lech Wałęsa na festiwalu filmowym w Wenecji, 2013 r.

Andrzej Wajda wierzył w silny związek między sztuką a historią. Odpowiadała mu rola kreatora masowej wyobraźni wyrażającego to, co jest dla ludzi niejasne, niedopowiedziane. Sędziego historii dawnej i dnia dzisiejszego. I doskonale wiedział, że robiąc to, staje się zarazem uczestnikiem historii, współautorem i jej zakładnikiem, co nie zawsze przynosiło mu chwałę.

Debiutując w 1954 r. socrealistycznym „Pokoleniem”, dokonał, jak później pisano, gwałtu na własnej pamięci i rozumie.

Polityka 43.2016 (3082) z dnia 18.10.2016; Polityka; s. 19
Oryginalny tytuł tekstu: "Diament z popiołu"

Czytaj także

Społeczeństwo

Wojna państwa Marcinkiewiczów

Historia Izabeli i Kazimierza Marcinkiewiczów toczy się jak wieloodcinkowy serial. Ale to, co długo było celebrycką, plotkarską farsą, w najnowszych odsłonach nabiera cech greckiej tragedii. Spór byłego premiera z byłą żoną to przypadek rozwodu publicznego, z wykorzystaniem mediów oraz nowych instytucji prawnych.

Martyna Bunda
06.08.2019