Polityka historyczna Andrzeja Wajdy

Diament z popiołu
Filmografia zmarłego Andrzeja Wajdy to wizje historii, po których różne ugrupowania polityczne oskarżały go o antypolskość. Bądź inne straszne grzechy.
Andrzej Wajda na planie filmu „Katyń” w Krakowie
Silar/Wikipedia

Andrzej Wajda na planie filmu „Katyń” w Krakowie

Andrzej Wajda wierzył w silny związek między sztuką a historią. Odpowiadała mu rola kreatora masowej wyobraźni wyrażającego to, co jest dla ludzi niejasne, niedopowiedziane. Sędziego historii dawnej i dnia dzisiejszego. I doskonale wiedział, że robiąc to, staje się zarazem uczestnikiem historii, współautorem i jej zakładnikiem, co nie zawsze przynosiło mu chwałę.

Debiutując w 1954 r. socrealistycznym „Pokoleniem”, dokonał, jak później pisano, gwałtu na własnej pamięci i rozumie.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj