Po prawej stronie sceny politycznej sytuacja na froncie narracyjnym wygląda dziś następująco: Korona Polska mówi do wyborców o tym, jak uśmierzy ich lęki, frustracje i zaspokoi potrzebę prostej wizji świata; PiS i Konfederacja mówią zaś głównie o wyborcach – o tym, jak wykorzystają ich poparcie do gabinetowych układanek, by dorwać się do stołków i przejąć władzę.
A jeśli Koronie nie spadnie?
Dwie największe partie prawicowej opozycji żyją dziś w przekonaniu, że fenomen prawie dwucyfrowego poparcia dla formacji Grzegorza Brauna (średnia 8,3 proc. w ostatnich dziesięciu sondażach) to stan przejściowy, a im bliżej będzie wyborów i układania list, tym mocniej będą wychodzić wewnętrzne spięcia w różnorodnej koalicji dziwaków orbitujących wokół Korony Polskiej. I tym bardziej jej dzisiejsi sympatycy zobaczą, z kim mają do czynienia. A wtedy PiS i Konfederacja otworzą szeroko ramiona i powiedzą: „Wróćcie do nas, my jesteśmy przewidywalni, zapraszamy”. Z drugiej strony, środowisko Brauna stanowi dla Kaczyńskiego, Bosaka i Mentzena kuszący kontrapunkt: na jego tle mogą próbować udawać polityków niebywale wprost umiarkowanych.
Kalkulacje dotyczące słabnięcia Korony Polskiej nie są całkowicie pozbawione sensu, ale nie zmieniają faktu, że to Braun organizuje dziś wyobraźnię znacznej części prawicowego elektoratu, a PiS i Konfederacja nie znają odpowiedzi na podstawowe pytanie: co robić, jeśli Koronie Polskiej przed wyborami poparcie jednak nie spadnie?
PiS i Konfederacja z ludzką twarzą
Syntetyzując wizję świata wyłaniającą się z niedawnego kongresu partii Brauna (szeroko opisywaliśmy go w „Polityce” w tekstach