Wszyscy czytają Homera! Czyżby? Ale niemal każdy czuje się ekspertem od „Odysei”. Zaskakująca jest popularność ekranizacji dzieła w reżyserii Christophera Nolana. Jakbyśmy właśnie teraz potrzebowali powrotu do korzeni, zbiorowego namysłu, uziemienia. Opowieść o ślimaczącym się powrocie Odyseusza do domu to mit i naiwnością byłoby spodziewać się po filmie wierności historycznej. Bo niby jakiej i po co? Toteż nie bolą łodzie wikingów ani hełmy w stylu Batmana, choć niektórych kole w oczy kolor skóry Heleny. Prawicę do białej gorączki doprowadza Lupita Nyong’o, która w filmie gra również Klitajmestrę. „Czarna Helena?!” grzmią ci, którym nie przeszkadza Jezus jako niebieskooki blondyn.
Kiedy Grażyna wracała z seansu w Brukseli, kolory skóry ludzi mijanych na ulicy nie różniły się od tych z filmowej „Odysei”. Na ławkach siedzieli żółci, po parku spacerowali czarni, biali scrollowali telefony. Samo życie. Wystarczył ten widok, by się przekonać, że film jest celną próbą dialogu z dziełem Homera i z rzeczywistością XXI w.
Mit stanowi punkt odniesienia dla wszystkich, dlatego hałas wokół koloru skóry Heleny/Klitajmestry to sprawa polityczna. Człowiek to człowiek, a ten film jest właśnie o ludziach, którzy wzniecają wojny, po czym uginają się pod PTSD. Władzę przejmują młodzi, by zbudować nowy, lepszy świat. Po jakimś czasie, niedługim niestety, wszyscy zapominają, co wywołuje konflikty, i że może to być byle pretekst napompowany do rozmiarów gardłowej sprawy. Jak choćby kolor skóry aktorki. Nacjonaliści wrzeszczą, a dalej to już samo się kręci. Nolan nie ma wątpliwości, że ludzie nie uczą się na błędach. Jego „Odyseja” to mroczny film.
Jeszcze ciemniej jest w umysłach polityków. Nakręcają spiralę nienawiści, dobrze wiedząc, co się stanie.