Trwa dyskusja, kto najbardziej zyskał, a kto stracił na wejściu grupy prawidłowo wybranych sędziów do Trybunału Konstytucyjnego, co zmusiło lecącego z wizytą do Senegalu Karola Nawrockiego do zawrócenia samolotu, pojawienia się pod TK, a następnie – po fizycznym przepchnięciu tych sędziów – do wtargnięcia do środka w celu pokazania, kto tu rządzi.
Osobiście uważam, że straciła i koalicja rządząca, i opozycja, i Polska, a największym wygranym jest Senegal, który w ostatniej chwili uniknął wizyty Karola Nawrockiego i ewentualnych przepychanek w momencie, gdy delegacja władz tego kraju stanęłaby mu na drodze, próbując powitać go na lotnisku.
Co do tego, ile stracił lub zyskał prezydent Nawrocki, zdania są podzielone. Wprawdzie filigranową sędzię Korwin-Piotrowską przepchnął bez trudu, wzbudzając tym aplauz swoich zwolenników, jednak mimo agresywnych ruchów rękami nie zdołał jej obalić i przywrócić zawieszonego przez nią prezesa Święczkowskiego. Jego wizerunek dodatkowo osłabia fakt, że po wtargnięciu do Trybunału nie poszedł za ciosem i nie wtargnął do znajdującej się w sąsiedztwie siedziby MSZ, a także – po obaleniu ochrony i nocnych stróżów – nie zajął budynku Rady Ministrów, tylko niespodziewanie zapowiedział pilne konsultacje z udziałem wszystkich sił politycznych.
Politycy prawicy są popychaniem sędzi Korwin-Piotrowskiej zachwyceni i tłumaczą, że prezydent musiał ją popychać, bo jej nie uznaje. Ale i tak potraktował ją kulturalniej niż Donald Tusk minister Pełczyńską-Nałęcz, bo – jak to określił Mateusz Morawiecki – premier „skacze po niej, wyżywa się”, a do tego wszystkiego jeszcze „są głupie uśmieszki”.
Zgadzam się z Morawieckim, że skakanie po kimś w XXI w. w środku Europy dyskwalifikuje skaczącego, zwłaszcza jeśli jest przełożonym tego, po kim skacze.