Młócenie słomy

Pomysł SLD : czemu Kościół nie chce podatku kościelnego?

Jeśli abp Głódź mówi, że coś jest młóceniem słomy, i to propagandowym, to znaczy, że strzał był celny. A strzelił SLD - w pieniądze Kościoła. Przy obecnym układzie sił w parlamencie nie ma mowy, by pomysły Sojuszu doczekały się realizacji, ale nic nie szkodzi, by w czasie recesji odgrzać stare pytania o finanse Kościoła.

Konkretne propozycje Sojuszu są nierównej wartości. Nie wiadomo też, jak je pogodzić z konkordatem i wynikającymi z niego innymi przepisami obowiązującego prawa, a także z poczuciem sprawiedliwości. Na przykład Fundusz Kościelny służy wypłacaniu emerytur nie tylko duchownym katolickim, a likwidację ulgi kościelnej można interpretować jako akt dyskryminacji. Inne postulaty bronią się lepiej, lecz mają tę słabość, że są wezwaniem do społecznej solidarności w czasach kryzysu, a tej nie da się dekretować. Kościół może zresztą wywołać do tablicy polską lewicę: a co wyście zrobili dla złagodzenia skutków kryzysu? Z czego zrezygnowaliście, czym się podzieliliście z innymi?

Najmocniejszym punktem projektu SLD wydaje mi się powrót do sprawy podatku kościelnego. Przed laty odważnie zainicjował dyskusję na ten temat bp Pieronek, ale sprawę szybko odłożono na kościelną półkę. Biskupi i działacze zwarli front odmowy - jak zawsze w imię tradycji i zasług Kościoła. Tymczasem podatek nie tylko uprzejrzyściłby finanse Kościoła, ale i stworzył podstawy zdrowego gospodarowania funduszami, jakimi on dysponuje, co z kolei dałoby bezpieczną perspektywę bytowania.

A przy okazji skończyłyby się legendy o bajecznym bogactwie Kościoła: każdy Polak wiedziałby, jaka jest jego materialna kondycja. Na wprowadzeniu podatku - czyli dobrowolnego odpisu pewnej kwoty na wskazany Kościół czy legalny związek religijny - zyskaliby wszyscy, a stracili tylko zwolennicy szarej strefy. Czemu więc podatek wciąż napotyka na tak silny opór w Kościele? Czyżby Kościół nie wierzył, że wierni będą na niego płacili?