Osoby czytające wydania polityki

Wiarygodność w czasach niepewności

Wypróbuj za 11,90 zł!

Subskrybuj
Kultura

Boskie i ludzkie

Relacja z festiwalu filmowego w Wenecji

Reżyser Kim Ki-duk, zdobywca Złotego Lwa za film „Pieta”, schodzi ze sceny po odebraniu nagrody. Reżyser Kim Ki-duk, zdobywca Złotego Lwa za film „Pieta”, schodzi ze sceny po odebraniu nagrody. Tony Gentile/Reuters / Forum
Na tegorocznym festiwalu w Wenecji kinomani chodzili na seanse jak na kazania. Bóg pojawił się w większości filmów. Dlaczego reżyserzy z różnych stron świata zainteresowali się nagle religią?
Kadr z filmu „Pieta” - tegorocznego zwycięzcy weneckiego festiwalu.materiały prasowe Kadr z filmu „Pieta” - tegorocznego zwycięzcy weneckiego festiwalu.

Zwycięstwo „Piety” Kim Ki-duka na zakończonym w niedzielę weneckim festiwalu z jednej strony było zaskoczeniem, ponieważ film nie był wymieniany wśród faworytów, z drugiej zaś trudno o werdykt, który lepiej podsumowałby tegoroczny konkurs. Grand Prix dostał obraz, który już w tytule nawiązuje do ikonografii katolickiej – figury Matki Boskiej trzymającej na kolanach martwego Chrystusa. Religia zaś, zwłaszcza chrześcijańska, była w tym roku na Lido tematem pojawiającym się w wielu filmach. Kim Ki-duk też odwołuje się zresztą w „Piecie” do wartości katolickich: miłosierdzia, potrzeby przebaczenia.

Historia osieroconego w dzieciństwie chłopaka, w którego drzwiach pewnego dnia staje kobieta podająca się za jego matkę, szybko przeradza się jednak w typowy dla Korei Południowej gatunek, czyli kino zemsty spod znaku Park Chan-wooka, twórcy „Old Boya”. Co najprawdopodobniej spodobało się najbardziej przewodniczącemu jury Michaelowi Mannowi, specjaliście od gatunkowych produkcji („Informator”, „Wrogowie publiczni”).

Niestety, większość prezentowanych filmów utknęła w pół drogi między ciekawym pomysłem a bezradnością wobec jego rozwinięcia. To przypadek zwycięskiej „Piety”, ale także długo oczekiwanego „Passion” Briana De Palmy, oraz obrazów mniej znanych twórców: włoskiego „Un Giorno Speciale” Franceski Comencini czy belgijskiego „La Cinquième Saison” Jessiki Woodworth i Petera Brosensa. Z kolei ceniony amerykański reżyser Terence Malick pokazał „To the Wonder”, w którym już nawet nie tyle opowiada o Bogu, jak to robił dotychczas, lecz jakby występuje z jego pozycji, wygłaszając z offu kazanie o miłości i zdradzie.

Polityka 37.2012 (2874) z dnia 12.09.2012; Ludzie i Style; s. 94
Oryginalny tytuł tekstu: "Boskie i ludzkie"

Oferta na pierwszy rok:

4 zł/tydzień

SUBSKRYBUJ
Reklama