Miej własną politykę.

Pierwszy miesiąc prenumeraty tylko 9,90 zł!

Subskrybuj
Film

Ostatni melanż

Recenzja filmu: „Apokawixa”, reż. Xawery Żuławski

„Apokawixa”, reż. Xawery Żuławski „Apokawixa”, reż. Xawery Żuławski Grzegorz Press/TVN Warner Bros/Discovery
Żuławski poszturchuje narodowe mity, jednocześnie rozdając ciosy na wszystkie strony.

Zrobię imprezę, jakiej świat nie widział – zapowiada Kamil tuż po maturze (nie zdawał, bo mu się nie chciało). Do nadmorskiego pałacu jego ojca zjeżdża się z Warszawy bananowa młodzież, leje się wóda, jarają blanty, sypią piksy ukradzione stołecznym kibolom, którzy natychmiast wyruszą, by odzyskać, co swoje. Widzom zaś przez chwilę wydaje się, że „Apokawixa” to kolejna wariacja na temat poruszany przez niezliczone hollywoodzkie komedie czy – w bardziej arthouse’owej formie – „Climax” Gaspara Noégo. Nawet gdy balanga okazuje się krwawym początkiem apokalipsy zombie, trudno mówić o wielkim zaskoczeniu: kino grozy w konwencji horroru o żywych trupach opisywało już i polityczne zawirowania, i katastrofę klimatyczną, i pandemię covid. Ale w rękach Xawerego Żuławskiego ta układanka dostaje nowe – proszę wybaczyć banalny kalambur – życie. Lokalny kontekst wiele zmienia: ojciec Kamila dorobił się majątku dzięki nielegalnemu spuszczaniu ścieków do Bałtyku i wszystko wskazuje, że to za jego sprawą ludzie rzucają się sobie, całkiem dosłownie, do gardeł.

Apokawixa, reż. Xawery Żuławski, prod. Polska, 120 min

Polityka 41.2022 (3384) z dnia 04.10.2022; Afisz. Premiery; s. 78
Oryginalny tytuł tekstu: "Ostatni melanż"
Reklama
Ilustracja. Osoby czytające Politykę na różnych nośnikach.

Dołącz do nas!

Będziesz mógł czytać wszystkie teksty autorów „Polityki”.

Subskrybuję

Jesteś już prenumeratorem?