Zagubieni marzyciele

Recenzja filmu: „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, reż. Emi Buchwald

10 marca 2026

„Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, reż. Emi Buchwald Studio Munka SFP

Mądre, empatyczne kino z dojrzałymi kreacjami młodych aktorów, bez łatwych diagnoz.

Jeden z najciekawszych debiutów ostatnich lat, wprowadzający do polskiej kinematografii nowe spojrzenie na rodzinę, a jednocześnie badający zjawiska z pogranicza realizmu magicznego i etnograficznej baśni. Emi Buchwald określa go jako love story o rodzeństwie. To jednak nie wyjaśnia unikalnej estetyki, łączącej surową, niemal dokumentalną teksturę życia nowoczesnego miasta i zagubionego w nim czworga młodych marzycieli ze światem pełnym głosów przeszłości i trudnych do wyrażenia pragnień.

Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej, reż. Emi Buchwald, prod. Polska, 90 min

Polityka 11.2026 (3555) z dnia 10.03.2026; Afisz. Premiery; s. 70

Oryginalny tytuł tekstu: "Zagubieni marzyciele"

film

Janusz Wróblewski

Krytyk i publicysta z „Polityką” związany od 2001 r. Autor książek o tematyce filmowej. Ostatnio wydał „Reżyserów”, za którą otrzymał nagrodę ZAiKS-u im. K.T. Toeplitza. Wcześniej pracował m.in. w „Kinie”, „Życiu Warszawy”, „Machinie”. Przez wiele lat pełnił funkcję rzecznika prasowego Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W latach 90. kierował telewizyjnym Pegazem. Członek jury FIPRESCI m.in. na festiwalach w Cannes, Wenecji, Toronto. W 2005 r. odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.