Miej własną politykę.

Pierwszy miesiąc prenumeraty tylko 9,90 zł!

Subskrybuj
Film

Żurawie wracają

Ciągle wzrusza, choć 50 lat to w kinie epoka.

Byli sobie młodzi, zakochani i szczęśliwi, ale zła wojna ich rozłączyła. On poszedł bić się za ojczyznę, ona wiernie czekała. Taki był mniej więcej przepis na wzorcowy radziecki epos wojenny. Dopiero w 1957 r. Michaił Kałatozow, korzystając z odwilży, nakręcił film „Lecą żurawie”, w którym opowiedział trochę inną historię.

Weronika i Borys kochają się (co w ówczesnych radzieckich filmach wyrażał długi radosny bieg pary trzymającej się za ręce) i pewnie wkrótce wzięliby ślub, gdyby nie wojna. Borys zgłasza się na ochotnika do armii, tymczasem Weronika ulega podstępnemu siostrzeńcowi. Happy endu nie będzie.

Film, mimo sentymentalizmów, ciągle wzrusza, choć 50 lat to w kinie epoka! Nadal podobać się może gra wykonawców głównych ról Aleksieja Batałowa i Tatiany Samojłowej, która była objawieniem festiwalu w Cannes (gdzie film dostał Złotą Palmę, a ona nagrodę aktorską). Natychmiast pojawiły się oferty z Hollywood, Samojłowa odrzuciła je jednak, ponieważ aktorka radziecka, nawet grająca niewierną kochankę sołdata, musiała być wierna swej ojczyźnie.

  
 

 

Reklama

Czytaj także

Rynek

Kim pan jest, panie W.? Skąd się wziął i na czym dorobił cichy bohater afery taśmowej

Cała Polska usłyszała o zeznaniach Marcina W. Najpierw, że Marek Falenta sprzedał Rosjanom słynne „taśmy prawdy”; potem, że Michał Tusk przyjął 600 tys. euro łapówki. Ale równie ciekawe jak zeznania są biznesy Marcina W. I jego związki z CBA.

Marek Czarkowski
05.12.2022
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną