Gry

Senna fantazja

Recenzja gry: „Nier: Automata”

materiały prasowe
Amatorzy dzieł oryginalnych i odważnych powinni dać tej grze szansę.

W umysłach japońskich twórców gier wideo inne niż w naszych gnieżdżą się demony, inne im wróżki nucą kołysanki, inną miarą trzeba ich zamysły ważyć. Rzec zatem, że „Nier: Automata” opowiada historię dziewczęcego androida w koronkach i na obcasach, który w odległej przyszłości próbuje odbić dla swych twórców – ludzi – Ziemię z łap (chwytaków?) wrażych robocich kosmitów, to gorzej, niż nic nie rzec. Yoko Taro stworzył świat przedziwny i psychodeliczny niczym senna fantazja. Wyjątkowy obraz ujmuje w ramy równie oniryczna, przecudnej urody muzyka autorstwa Keiichi Okabe. Podobnie jak w przypadku poprzedniej gry tych panów „Nier” (2010 r.), oba nazwiska wypadałoby pisać na plakatach podobnej wielkości czcionką. „Nier: Automata” nie trafi w każde gusta, ale amatorzy dzieł oryginalnych i odważnych powinni dać tej grze szansę. Jak, powiedzmy, Witkacy i Huxley meskalinie – w celach poznawczych, dla nieznanych wrażeń.

Nier: Automata, PlatinumGames, Cenega, Windows, PlayStation 4

Polityka 15.2017 (3106) z dnia 11.04.2017; Afisz. Premiery; s. 77
Oryginalny tytuł tekstu: "Senna fantazja"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Niezbędnik

Skąd się biorą pioruny? Odpowiedź może zaskoczyć

Piorun pojawia się nagle, znika błyskawicznie i nie pozwala się łatwo zbadać. Skąd to budzące zachwyt i grozę zjawisko bierze energię oraz jak ją uwalnia? Odpowiedź może zaskoczyć.

Andrzej Hołdys
07.07.2020
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną