Książki

Środek na jad

Recenzja książki: Michał Głowiński, „Tęgie głowy”

materiały prasowe
Znakomity historyk i teoretyk literatury, ale też ceniony prozaik Michał Głowiński w „Tęgich głowach” portretuje zmarłych w ostatnich dziesięcioleciach 58 humanistów – uczonych, pisarzy, dziennikarzy, społeczników.

Znakomity historyk i teoretyk literatury, ale też ceniony prozaik Michał Głowiński w „Tęgich głowach” portretuje zmarłych w ostatnich dziesięcioleciach 58 humanistów – uczonych, pisarzy, dziennikarzy, społeczników. Byli to ludzie już za życia legendarni, dość wspomnieć Irenę Sendlerową, Teresę Torańską, Jana Józefa Lipskiego czy Stanisława Barańczaka. Wielu z nich zawsze i we wszystkim – jak Głowiński pisze o Mironie Białoszewskim – umiało być sobą. Głowiński znał ich z bliska, ma więc sporo do powiedzenia o ich dziełach, charakterach i losach. Ale wśród tych „tęgich głów” widzimy i takich, którzy nie zawsze byli sobą, szczególnie w okresie stalinowskim, i choć z czasem od komunizmu się odżegnali, tego epizodu ze swoich biografii wymazać nie zdołali; wielu z nich zresztą związało się później z opozycją.

Michał Głowiński, Tęgie głowy, Wielka Litera 2021, s. 530

Polityka 45.2021 (3337) z dnia 02.11.2021; Afisz. Premiery; s. 70
Oryginalny tytuł tekstu: "Środek na jad"
Reklama

Czytaj także

Kraj

Wymarsz z religii

W szkołach średnich, w dużych miastach, uczestniczący w lekcjach religii to już mniejszość. Topniejąca z roku na rok.

Joanna Podgórska
01.12.2021