Recenzja książki: Florence Noiville, „Milan Kundera: Pisać, cóż za dziwny pomysł!”

Biograficzne tony mieszają się z esejem filozoficznym, a wielka historia jest tylko jednym z instrumentów służących do zgłębiania „nieznośnej lekkości bytu”.

Obsesyjnie chroniący swoją prywatność Milan Kundera robił wszystko, by inni uwierzyli, że jego prawdziwe życie zawiera się w literaturze. Jan Novák, autor kontrowersyjnej, nieprzetłumaczonej dotąd na polski czeskiej części biografii pisarza, uważa, że to tylko cyniczna strategia mająca uniemożliwić konfrontację z kompromitującymi faktami, których niedoszły noblista się wstydził. W nielicznych wywiadach udzielonych już na emigracji Kundera sam zresztą wyrażał się o grzechach swojej młodości w ostry sposób („Nie chciałbym nigdy spotkać tego kretyna, którym wtedy byłem”). 

Florence Noiville, Milan Kundera: Pisać, cóż za dziwny pomysł!, przeł. Oskar Hedemann, Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2025, s. 302