Recenzja książki: Poul Anderson, „Podniebna krucjata”

„Podniebna krucjata” próbowała rozbrajać lęki lat 60-tych, jednak mimochodem wpisała się w bardzo prężny wówczas nurt antywojennej fantastyki.

W XIV w., gdzieś na angielskiej prowincji, ląduje statek kosmiczny Wersgorów planujących kolonizację Ziemi. Nic z tego – wierne królowi rycerstwo nie tylko bezlitośnie gromi obcych, lecz także przejmuje ich pojazd, by udać się na wojnę z Francuzami. Co prawda zamiast do Francji trafiają do innego układu planetarnego, ale zapał bojowy się przyda, by rzucić wyzwanie złowrogiemu galaktycznemu imperium. Brzmi, jakby grupa Monty Pythona próbowała po swojemu nakręcić „Gwiezdne wojny”, ale Poul Anderson opublikował tę książkę w 1960 r., na długo przed pojawieniem się Pythonów, nie mówiąc już o filmach George’a Lucasa.

Poul Anderson, Podniebna krucjata, przeł. Jarosław Kotarski, Rebis, Poznań 2026, s. 184