Recenzja książki: Omar El Akkad, „Któregoś dnia okaże się, że wszyscy od zawsze byli przeciwko”

Ten erudycyjny esej polityczny, w jakiejś mierze reportaż, powstał, żeby „dać świadectwo”. Wstrząsa, frustruje, wpędza w dyskomfort.

‚‚To przykre, że zginęły dziesiątki tysięcy dzieci, ale…” – jeśli da się to zdanie jakkolwiek dokończyć i potem spać spokojnie, to ze światem stało się coś bardzo złego. Ale to eufemizm, Omar El Akkad nie stosuje takich środków retorycznych. Oskarża. Posługuje się faktami, to wystarcza i to jest druzgocące. Upomina się o zabitych i zabijanych Palestyńczyków. Nazywa rzecz po imieniu, nie wikła się w bałamutne niuanse: Izrael dokonuje ludobójstwa, pierwszy raz w historii transmitowanego na żywo. Świat biernie się przygląda, ale i wspiera tę rzeź, finansując broń i szczędząc słów potępienia. El Akkad jest Egipcjaninem, reporterem, pisarzem. Całe życie się tułał, bo jest „brązowy”, a takich ludzi karze się nie za to, co robią, ale za to, do czego mogliby być zdolni. 

Omar El Akkad, Któregoś dnia okaże się, że wszyscy od zawsze byli przeciwko, przeł. Agata Ostrowska, Wydawnictwo Obroty, Warszawa 2026, s. 208