Recenzja książki: Karolina Lewestam, „Szmaty”

Osobisty esej filozofki i pisarki Karoliny Lewestam wychodzi od obrazu Wielkiej Kupy Szmat, wokół której gromadzą się matki i ciotki, a patrzy na nie dziewczynka.

Osobisty esej filozofki i pisarki Karoliny Lewestam wychodzi od obrazu Wielkiej Kupy Szmat, wokół której gromadzą się matki i ciotki, a patrzy na nie dziewczynka. Ciuchy wyszperane w lumpie, przysłane w paczkach, przebierane, noszone latami, póki „nie ma dziury”. Taki obraz ma w pamięci wiele kobiet, lecz książka Lewestam nie opowiada tylko o znaczeniu ciuchów, ale o ciele kobiet, o tym, co z nim robią kultura, męskie spojrzenie, niechęć młodych dziewczyn, o uwewnętrznionych nakazach. Te kobiety nad ciuchami najpierw wydają się dziewczynce wróżkami, posiadaczkami magii, a potem zaczyna widzieć w nich odstręczające „stare baby”, kogoś, kim nie chciałaby się stać.

Karolina Lewestam, Szmaty, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2026, s. 168