Seria powieści o Davidzie Hunterze, wybitnym antropologu sądowym, który ma wyjątkowego pecha do ładowania się w kłopoty, zawsze należała do kategorii bezpretensjonalnych thrillerów. Simon Beckett sprawnie łączył zagadkę kryminalną, trzymającą w napięciu akcję, toczącą się najczęściej gdzieś na brytyjskiej prowincji, odpowiednią dawkę makabry (jego bohater specjalizuje się w badaniu zwłok w stanie rozkładu) i odrobinę psychologicznej wiarygodności – akurat tyle, by książkowe postaci nie wydawały się wycięte z jednego szablonu. Ten schemat działa od lat, choć w „Ogrodzie kości” wydaje się już mocno zużyty: Hunter trafia do małego miasteczka w Kumbrii i niczym w tandetnej grze komputerowej ulewa, wypadek ciężarówki i wreszcie opady śniegu odcinają miejscowość od świata (oczywiście nie ma ani prądu, ani zasięgu telefonii komórkowej).
Simon Beckett, Ogród kości, przeł. Robert Sudół, Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2026, s. 400