Recenzja płyty: Pink Freud, "Horse and Power"

Mazolewski łącznik
Chwytliwe tematy instrumentów dętych czynią z „Horse & Power” propozycję bardzo atrakcyjną.
materiały prasowe

Basista Wojtek Mazolewski z obrzeży wylądował w samym centrum polskiego jazzu, pracując ostatnio ze zdwojoną intensywnością. Po występach w akustycznym składzie kwintetu, z którym w ubiegłym roku wydał aż dwie płyty, zmienił bas na elektryczny i wydał kolejny album Pink Freud – mocnego, dynamicznego i nowoczesnego zespołu, który po zmianach w składzie (ze starego, prócz Mazolewskiego, pozostał tylko saksofonista Tomasz Duda) dalej będzie pewnie ulubioną formacją letnich festiwali i radiowej Trójki. Aplauz ze strony radia nie jest przypadkowy – Mazolewski zna i rozumie muzykę rockową, czego dowody daje na tej płycie, grając ciężko, czasem akordami, operując brudnym brzmieniem. Jest więc dla prawie pozbawionej kontaktu z jazzem anteny łącznikiem z tym światem – podobnie jak dla wielu grup słuchaczy. Chwytliwe tematy instrumentów dętych czynią z „Horse & Power” propozycję bardzo atrakcyjną i utrzymaną w duchu starszych nagrań Pink Freud.

Pink Freud, Horse & Power, Universal

Czytaj także

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną