Polska chciała być drugą Irlandią, ale melomani woleliby zapewne Islandię. Pochodząca z Nałęczowa Aleksandra Komsta na swoim debiutanckim albumie wydanym jako Oly. gości wokalistę islandzkiego zespołu Low Roar, któremu wcześniej towarzyszyła na wspólnej trasie po Polsce. Sama zaś zgodnie ze skandynawską dyrektywą śpiewa po angielsku. Tak jak i inni twórcy związani z warszawską, wyraźnie proeksportową wytwórnią Nextpop: Kari, Fismoll czy Baasch.
Adekwatnie do tytułu „Home” (Dom), Oly. trzyma się intymnych tonacji, charakterystycznych dla „sypialnianych twórców” – swoje ballady lepi na ukulele i kalimbie. W większości z 13 piosenek odpowiedzialny za aranże Robert Amirian otoczył jej delikatny wokal dyskretnymi tłami, a to akustycznymi, a to syntezatorowymi. W górnolotne rewiry bliższe Sigur Rós wkracza tylko sporadycznie („Guardian”), zaś w kilku utworach zupełnie zrezygnowano z perkusji.
Stąd przy pierwszym zetknięciu z płytą można odnieść wrażenie przesadnej ostrożności czy wręcz nudy. Z kolejnymi przesłuchaniami wypiera je jednak uznanie dla songwriterskiego kunsztu Oly., którego skądinąd wielu islandzkim wykonawcom ostatnio trochę brakuje.
Oly., Home, Nextpop