Muzyka

Zszyte i zmiksowane

Recenzja płyty: The Avalanches, „Wildflower”

materiały prasowe
Po wielu latach przekomarzania się z krytyką i publicznością wydają teraz płytę numer dwa, którą będą promować w sierpniu na koncercie w Krakowie.

Szaleństwo, jakie australijski zespół wywołał przy okazji debiutu 16 lat temu, było czymś niespodziewanym. Przyszli znikąd, a w rozrywkowej formie melodyjnych, gęstych od pomysłów piosenek The Avalanches zaprezentowali całkiem poważną gałąź sztuki muzycznej zwaną plądrofonią, w której chodzi o zestawianie ze sobą fragmentów istniejących nagrań, często ze zmianą nastroju całości. Po wielu latach przekomarzania się z krytyką i publicznością (obie z entuzjazmem przyjęły debiut i czekały na ciąg dalszy) wydają teraz płytę numer dwa, którą będą promować w sierpniu na koncercie w Krakowie. Już wesołkowaty singlowy utwór „Frankie Sinatra” zapowiadający album jest zszywką słynnego tematu calypso Wilmotha Houdiniego (podbitego dla egzotyki partią tuby) i jazzowego standardu „My Favourite Things”. Całość – poprzez wysamplowane fragmenty różnych staroci – zanurza się w brzmieniach starego soulu, to znów psychodelii lat 60., ale więcej niż poprzednio jest fragmentów dogranych w studiu, pojawiają się też goście (MF Doom, Ariel Pink). Nie ma jednak mowy o tym, by wprowadzało to album „Wildflower” w jakieś stylistyczne turbulencje – odpowiednio zmiksowane, utwory te układają się zgrabnie w jedną całość.

The Avalanches, Wildflower, Modular

Polityka 27.2016 (3066) z dnia 28.06.2016; Afisz. Premiery; s. 75
Oryginalny tytuł tekstu: "Zszyte i zmiksowane"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Pomocnik Historyczny

56. Czy tzw. żołnierze wyklęci są powodem do dumy?

Rafał Wnuk
10.07.2018
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną