Piszemy o wszystkim, co ważne

Codziennie coś nowego. Bądź w centrum wydarzeń.

Subskrybuj
Muzyka

Ćwiczenia z umierania

Recenzja płyty: Bastarda, „Ars moriendi”

materiały prasowe
Bastarda brzmi jak żaden inny zespół na świecie.

Wszystko jest w tym przedsięwzięciu wyjątkowe. Od składu – obejmującego klarnet (Paweł Szamburski), klarnet kontrabasowy (Michał Górczyński) i wiolonczelę (Tomasz Pokrzywiński) – przez ambicje, które idą w stronę luźnej inspiracji muzyką dawną, aż po efekt końcowy, czyli nieoczekiwane zainteresowanie muzykologów pierwszym albumem „Promitat eterno”. Jeden z nich, Antonio Chemotti, pomagał merytorycznie w doborze źródeł na nową płytę, poświęconą w całości śmierci i rytuałom związanym z umieraniem, wykorzystującą europejskie utwory z początków renesansu. Muzycznie płyta kontrastuje ze sobą atrakcyjne, mocne riffy całego tria i delikatne, kontemplacyjne fragmenty przypominające o tym, jak fizyczność gaśnie w chwilach ostatecznych. Bastarda brzmi przy tym jak żaden inny zespół na świecie. Ich muzyczne ćwiczenia z umierania mają tu podwójne znaczenie, bo przy okazji premiery dowiedzieliśmy się, że powoli kończy pracę zasłużona warszawska wytwórnia Lado ABC, która i tę płytę firmuje. I o tym kontekście chciałoby się zapomnieć.

Bastarda, Ars moriendi, Lado ABC

Polityka 17/18.2019 (3208) z dnia 23.04.2019; Afisz. Premiery; s. 125
Oryginalny tytuł tekstu: "Ćwiczenia z umierania"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Niezbędnik

Prawda według filozofów

Prawda jest cechą zdania. Po prostu. Jej przeciwieństwem jest fałsz. Zdanie może być prawdziwe, fałszywe albo nie wiadomo jakie. Tylko jak to stwierdzić? Dzięki czemu mamy pewność, że o jednych zdaniach daje się powiedzieć, że są prawdziwe lub fałszywe, a o innych nie?

Magdalena Środa
04.04.2017
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną