Muzyka

Kariera trzeciego wieku

Recenzja płyty: P.P. Arnold, „The New Adventures of P.P. Arnold”

materiały prasowe
Patricię Ann Cole pewnie mało kto pamięta.

Jej zawodowy pseudonim P.P. Arnold mogą już skojarzyć choćby bywalcy koncertów Rogera Watersa, na których wykonuje najbardziej imponujące partie wokalne. Ale i pilni słuchacze popu lat 80. – choćby „Sledgehammera” Petera Gabriela czy wielu innych przebojów, w których śpiewała w chórkach. Ale ta długa kariera miała w latach 60. epizod bardziej ambitny, solowy, kiedy to P.P. Arnold jako obiecująca soulowa piosenkarka z Ameryki przyjechała z koncertowym zespołem Ike’a i Tiny Turnerów i próbowała robić karierę w Wielkiej Brytanii. Wśród jej współpracowników przez kolejnych kilka lat znaleźli się Cat Stevens, Barry Gibb, Eric Clapton czy Keith Emerson, ale upragnionego sukcesu nie odniosła, lądując na drugim planie. W latach 90. będący pod wrażeniem jej umiejętności wokalnych Steve Cradock z Ocean Colour Scene namówił ją jednak do pracy nad nową płytą. Ukazała się, po wielu perypetiach, dopiero dziś i zawiera to, co imponowało w popie lat 60.: rozmach, melodyjność, inspiracje soulowe i potężne smyczkowe aranżacje. I jeszcze zaskakujący utwór oparty na wierszu Dylana „Last Thoughts on Woody Guthrie” na koniec. Jeśli to nawet nie nowe otwarcie, to ładne zwieńczenie artystycznego życia.

P.P. Arnold, The New Adventures of P.P. Arnold, EarMusic

Polityka 34.2019 (3224) z dnia 20.08.2019; Afisz. Premiery; s. 75
Oryginalny tytuł tekstu: "Kariera trzeciego wieku"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Świat

NIEMCY: Berlin ciągnie do Moskwy

Osiem dekad po pakcie Ribbentrop-Mołotow w Niemczech rośnie presja na kolejną odwilż w relacjach z Rosją. Działania polskiego rządu raczej nie studzą tego zapału.

Adam Krzemiński
02.09.2019
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną