Paszporty POLITYKI

Aleksandra Jarosz

Nominacja w kategorii Kultura cyfrowa: Aleksandra Jarosz

Aleksandra Jarosz Aleksandra Jarosz Leszek Zych / Polityka
Nominację zapewniła jej gra przeglądarkowa „Fantastic Fetus”, która może być odczytana jako głos przeciw odbieraniu kobietom prawa do decydowania o swoim ciele, w tym prawa do aborcji.
„Fantastic Fetus”Aleksandra Jarosz „Fantastic Fetus”
„Fantastic Fetus”Aleksandra Jarosz „Fantastic Fetus”
Polityka
Polityka

Jedna z najciekawszych polskich artystek wykorzystujących gry wideo jako formę wypowiedzi. Aleksandra Jarosz (ur. 1991 r.) zdobyte wykształcenie – studiowała zarówno psychologię (dyplom magisterski), jak i projektowanie graficzne (studia doktoranckie) – pozwala jej w pełni wykorzystywać interaktywne medium do zabierania głosu na tematy, które uważa za istotne. Jak deklaruje, jej hobby to psychologia osobowości, linoryt, filozofia, sztuka i projektowanie.

Nominację do Paszportów POLITYKI zapewniła Jarosz gra przeglądarkowa „Fantastic Fetus” (można w nią zagrać za darmo w internecie, proszę wpisać nazwę w wyszukiwarkę). Jak uzasadniała swój wybór nominująca ten tytuł Marzena Falkowska, „Fantastic Fetus” to „symulator ciąży, a zarazem odważna gra polityczna, która kontrastuje »niepoważną« oprawę (pixel art, Tamagotchi) z poważnym tematem (prawa reprodukcyjne w Polsce)”. Sama Jarosz mówi wprost, że grę zainspirowała ogólnopolska akcja zbuntowanych kobiet w 2016 r., znana jako Czarny Protest. Innymi słowy „Fantastic Fetus” może być odczytany jako głos przeciw odbieraniu kobietom prawa do decydowania o swoim ciele, w tym prawa do aborcji. Na stronie gry można znaleźć odnośnik do strony strajkkobiet.eu oraz uwagę, że spośród krajów Unii Europejskiej tylko Polska – obok Malty – wprowadziła tak restrykcyjne prawa reprodukcyjne.

Do gier protestu na koncie Aleksandry Jarosz można zaliczyć także wykpiwającą płaskoziemców – czyli rosnących niestety w liczbę ignorantów przekonanych, że Ziemia jest płaska – arcade’ową grę na urządzenia przenośne „Australia is a Lie!”, „Indygo” – sugestywne studium depresji w formie narracyjnej gry przygodowej – oraz bazującą na eseju filozoficznym Petera Zapffego „The Last Messiah” (1933 r.) prowokacyjną antyutopię o tym samym tytule. W tej strategii turowej gracz wciela się w Wielkiego Anihilatora, którego celem jest zniszczenie wszelkiego życia na Ziemi.

***

Oni nominowali:

Marek Czerniak (Fundacja Indie Games Polska), Anna Desponds (podcast Odbiornik, Fundacja Pełne Zanurzenie), Marzena Falkowska (Altergranie), Mirosław Filiciak (Uniwersytet SWPS, „Pixel”), Maria B. Garda (University of Turku, Polskie Towarzystwo Badania Gier), Adam Mazur (Blokmagazine.com), Izabela Pogiernicka („CD-Action”, twitch.tv/9kier), Paweł Schreiber (Uniwersytet Kazimierza Wielkiego, „Pixel”), Jerzy Z. Szeja (Polskie Towarzystwo Badania Gier), Michał Radomił Wiśniewski („Pixel”, Dwutygodnik.com).

***

Ponadto zgłoszeni zostali:

11 bit studios, Bloober Team, Jakub Bukała, Failcore (Jan Cieślar, Oliwia Ziębińska), Krzysztof Garbaczewski i Dream Adoption Society, Illusion Ray Studio (Łukasz Smaga), Laboratorium Narracji Wizualnych w łódzkiej Filmówce, Mateusz Marcinkowski, Jacek Nagłowski i Patryk Jordanowicz, Pixelated Milk, Mateusz Sadowski, Konstanty Kalicki (Thing Trunk), WRO Biennale.

Polityka 49.2019 (3239) z dnia 03.12.2019; Paszporty POLITYKI 2019; s. 101
Oryginalny tytuł tekstu: "Aleksandra Jarosz"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Nauka

Skąd dramatyczne wahania liczby infekcji covid-19?

Czym tłumaczyć gwałtowny spadek raportowanych zakażeń koronawirusem? Rozmawiamy z dr. Franciszkiem Rakowskim z ICM, który modeluje przebieg pandemii od samego jej początku.

Karol Jałochowski
26.11.2020
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną