Recenzja serialu: „Wśród nocnej ciszy”, reż. Jan Holoubek

Trudno nie oglądać tego zbiorowego portretu zaczadzenia i głupoty z wypiekami na twarzy, osobliwym podziwem – i w końcu z ogromną satysfakcją.

Artystyczne intencje Jana Holoubka świetnie tłumaczy jego nibyoczywiste wyznanie z wywiadu rzeki „Między światłem a cieniem”: „Jeśli powoduje tobą chęć zrobienia na innych wrażenia albo ubicie jakiegoś wspaniałego interesu, to moim zdaniem taki projekt skazany jest na niepowodzenie. Fałsz jest wyczuwalny na odległość”. W pierwszej kolejności nowy serial twórcy „Wielkiej wody” i „Heweliusza” zwraca naszą uwagę właśnie uczciwością. Mając za temat jedną z najbardziej przerażających zbrodni okresu PRL, „Wśród nocnej ciszy” mogłoby się stać ociekającym krwią horrorem, druzgocącym kryminałem, wstrząsającym obyczajowo dramatem, którego puentą są irracjonalne, nieludzkie zachowania mieszkańców Zrębina, wioski niedaleko Połańca. Tymczasem Holoubek prowadzi narrację niczym uważny entomolog, skupia się na obserwacji ludzkiego żywiołu pełnego wzajemnych pretensji, odziedziczonych kompleksów, wielopokoleniowych traum, społecznych i rodzinnych uwikłań, tworząc coś znacznie większego – wyjątkowe widowisko układające się, jak niemal zawsze u tego reżysera, w symboliczny, wielowymiarowy obraz polskiej wspólnoty balansującej na krawędzi katastrofy.

Rozmowa Janusz Wróblewskiego z Janem Holoubkiem pt: Jak dojrzewa zło.

Wśród nocnej ciszy, reż. Jan Holoubek, 6 odc., HBO Max