Teatr

Milczenie ludu

Recenzja spektaklu: „Borys Godunow”, reż. Peter Stein

„Borys Godunow”, reż. Peter Stein „Borys Godunow”, reż. Peter Stein Jacek Domiński / Reporter
Dużo się dzieje, a jednak z trzygodzinnego spektaklu zapamiętuje się głównie jazdy zastawek i wyciemnienia oddzielające kolejne, idące w karnym szyku sceny.

Peter Stein, 82-letni niemiecki reżyser, przed laty twórca monumentalnych, politycznych spektakli, które zmieniały myślenie o teatrze, dziś jest piewcą teatru klasycznego, do bólu. Wystawiony w warszawskim Teatrze Polskim, z niemal 50-osobową obsadą, „Borys Godunow” Puszkina jest kopią przedstawienia, które zrealizował cztery lata temu w moskiewskim Teatrze Et Cetera. Powodem tego pójścia na teatralną łatwiznę miała być, jak tłumaczył w wywiadach, nieznajomość polskiego. „Borys Godunow” to napisana z szekspirowskim rozmachem i filmową niemal narracją historia z przełomu XVI i XVII w., cara, który doszedł do władzy w wyniku mordu siedmioletniego prawowitego następcy tronu. I przez konsekwencje tego grzechu (oraz podającego się za cudem uratowanego carewicza zbiegłego mnicha, wspieranego w swoich roszczeniach do tronu przez polskich magnatów i ich wojska) został powalony. Dużo się dzieje, a jednak z trzygodzinnego spektaklu zapamiętuje się głównie jazdy zastawek i wyciemnienia oddzielające kolejne, idące w karnym szyku sceny. Reżyser nie stawia akcentów, aktorzy w perukach i kostiumach, z Andrzejem Sewerynem w roli tytułowej i Marcinem Bubółką w roli Dymitra Samozwańca, częściej odgrywają, niż grają. Mało tu miejsca na oddech, czasu na wybrzmienie poszczególnych wątków. Szczególnie dotyczy to ludu, który jest jednocześnie masą uciskaną i dla władzy groźną. W finałowej scenie milczy i jest to właściwie pierwszy rzeczywiście intrygujący moment w spektaklu.

Aleksander Puszkin, Borys Godunow, reż. Peter Stein, Teatr Polski w Warszawie

Polityka 23.2019 (3213) z dnia 04.06.2019; Afisz. Premiery; s. 79
Oryginalny tytuł tekstu: "Milczenie ludu"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Świat

Dyplomaci jak hostessy – tak działa polskie MSZ

PiS w zasadzie nie prowadzi polityki zagranicznej. Nie potrzebuje więc doświadczonych ambasadorów. Chyba że do roli hostess.

Grzegorz Rzeczkowski
09.10.2019
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną