Recenzja spektaklu: „Mała empiria”, reż. Anna Ilczuk

Spektakl ma luźną strukturę, można by się czepiać (braku) dramaturgii, ale istotne jest tu coś innego – budowanie wspólnoty doświadczenia.

Wielka kumulacja: kruchość życia, świadomość śmierci i samotność. Ludzie w tym czasie powinni być pod ochroną. Wezwanie do urzędu skarbowego może ich zabić. Jazda samochodem w zimowym słońcu może ich uratować” – to cytat z 240-stronicowego eseju artystki i doktorki filozofii Katarzyny Sobczuk o wieku średnim, czyli „oknie pogodowym między młodością i starością”. Celnych obserwacji jest tu sporo, odbiorcy w okolicach pięćdziesiątki, zwłaszcza jeśli mają pod opieką zarówno dorastające dzieci, jak i starzejących się rodziców, łatwo się odnajdą w tych rozpoznaniach.

Mała empiria, według książki Katarzyny Sobczuk, reż. Anna Ilczuk, Studio teatrgaleria w Warszawie