Recenzja spektaklu: „Czarownice z Salem”, reż. Tomasz Fryzeł

Warszawski Teatr Polski dysponuje olbrzymią sceną z obrotówką i równie imponującym budżetem, najnowsza premiera to kolejny dowód na to, że potrafi korzystać z obu atutów, a przy tym – i to nowość – nie boi się powierzać ich młodszemu pokoleniu twórców.

Warszawski Teatr Polski dysponuje olbrzymią sceną z obrotówką i równie imponującym budżetem, najnowsza premiera to kolejny dowód na to, że potrafi korzystać z obu atutów, a przy tym – i to nowość – nie boi się powierzać ich młodszemu pokoleniu twórców. Trzydziestolatkowie – Tomasz Fryzeł (reżyser) i Anna Oramus (scenografka i autorka kostiumów) – nie zawodzą zaufania, na obrotówce budują ogromny, w części ogrodzony amfiteatr. Jest jednocześnie teatrem, w którym swoje spektakle/psychozy opętania odgrywają/przeżywają nastolatki pod wodzą manipulantki Abigail Williams (Irmina Liszkowska), symboliczną agorą i sądem, w którym bohaterowie – w imponującej liczbie 20 osób – walczą o swoje interesy, kompensują krzywdy, realizują ambicje, stopniowo gotując sobie zwyrodniały świat, gdzie kłamstwo i prawda zamieniają się miejscami.

Arthur Miller, Czarownice z Salem, reż. Tomasz Fryzeł, Teatr Polski w Warszawie