Teatr

Włoszka w kinematografie

Zwiększona dawka absurdu.

Łódzki Teatr Wielki ma szczęście do inscenizacji oper Rossiniego ze zwiększoną dawką absurdu. Po zeszłorocznym „Cyruliku sewilskim”, przeniesionym przez Henryka Baranowskiego do gabinetu odnowy biologicznej, mamy „Włoszkę w Algierze” w wytwórni filmowej, co nawiązuje do specyfiki łódzkiej, ale w sposób dość odległy, bowiem sztafaż sceniczny wyraźnie odnosi się do epoki wczesnego kina dźwiękowego.

W sumie pomysł Michała Znanieckiego ma więcej wdzięku, a z niektórych gagów publiczność szczerze się śmieje. Spiętrzenie nonsensów Rossiniemu nie przeszkadza – akcja jest i tak absurdalna – a w tym wypadku nawet odwraca uwagę od nie najlepszego wykonania karkołomnych partii solowych. W pierwszej obsadzie Agnieszka Makówka w roli tytułowej ujmowała głównie interpretacją aktorską; partnerujący jej gość z Argentyny Pablo Cameselle beczał fałszywie kozim tenorkiem. Połowicznie wybronił się Robert Ulatowski (Mustafa), Przemysław Rezner (Haly) i Wiesław Bednarek (Taddeo). Ansamble były jednak rażąco nierówne, co u Rossiniego jest niedopuszczalne.

Reklama

Czytaj także

Historia

O Niemcach, którzy z konieczności zostali Polakami

Książka naszego redakcyjnego kolegi Piotra Pytlakowskiego „Ich matki, nasi ojcowie”, której fragment publikujemy, opowiada o losach niemieckich dzieci mieszkających na ziemiach, które po II wojnie światowej przypadły Polsce.

Piotr Pytlakowski
15.09.2020
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną