Piszemy o wszystkim, co ważne

Codziennie coś nowego. Bądź w centrum wydarzeń.

Subskrybuj
Wystawy

Bestie i figury

Recenzja wystawy: Jan Lebenstein

Jan Lebenstein, „Zwierzę”, 1963-64 r. Jan Lebenstein, „Zwierzę”, 1963-64 r. Arkadiusz Podstawka / Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Szalone, niepokojące, intrygujące, podszyte egzystencjalizmem.

Wrocławska placówka ma szczególny tytuł do prezentowania dorobku tego zmarłego przed 15 laty artysty. W zbiorach muzeum znajduje się bowiem blisko 130 jego prac i jest to najbogatsza kolekcja w kraju. Głównie za sprawą byłego dyrektora Mariusza Hermansdorfera, który był wielkim admiratorem sztuki Lebensteina i gromadził ją – na poły potajemnie – w czasach gdy artysta znajdował się na tzw. indeksie cenzury i w kraju nie był w ogóle wystawiany. Czyli przez całe lata 60. i większość lat 70. XX w. My o twórcy wiedzieliśmy niewiele, tymczasem na emigracji w Paryżu radził sobie nadzwyczaj dobrze. W 1959 r., a więc mając zaledwie 29 lat, mógł sobie już wpisać do CV Grand Prix Międzynarodowego Biennale Malarstwa, a dwa lata później – indywidualną wystawę w prestiżowym Musée d’Art Moderne.

Pierwszy z najbardziej znanych wątków twórczości Lebensteina to ludzkie postaci – statyczne, niekiedy wręcz abstrakcyjne, będące syntezą jego obserwacji człowieka. Drugi to niepozbawione dynamizmu i narracji obrazy, łączące w fantastyczne konstelacje elementy mitologii, animalizmu i świata ludzkiego. Szalone, niepokojące, intrygujące, podszyte egzystencjalizmem. Sprawiające, że Lebenstein pozostanie artystą odrębnym, którego nie sposób pomylić z jakimkolwiek innym, choć echo sztuki wielu mistrzów (np. Bosch, Dürer) gdzieś tam w jego obrazach pobrzmiewa.

 

Jan Lebenstein, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, wystawa czynna do 10 sierpnia

Polityka 15.2014 (2953) z dnia 08.04.2014; Afisz. Premiery; s. 71
Oryginalny tytuł tekstu: "Bestie i figury"
Więcej na ten temat
Reklama

Czytaj także

Niezbędnik

Prawda według filozofów

Prawda jest cechą zdania. Po prostu. Jej przeciwieństwem jest fałsz. Zdanie może być prawdziwe, fałszywe albo nie wiadomo jakie. Tylko jak to stwierdzić? Dzięki czemu mamy pewność, że o jednych zdaniach daje się powiedzieć, że są prawdziwe lub fałszywe, a o innych nie?

Magdalena Środa
04.04.2017
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną