MAŁYSZ - teraz kierowca rajdowy. Trudno go dogonić

W pogoni za Adamem
Im więcej Adam Małysz się ściga, tym bardziej nie można go złapać.
Adam Małysz intensywnie trenuje przed rajdem w Maroku.
Tomasz Jędrszczyk/Forum

Adam Małysz intensywnie trenuje przed rajdem w Maroku.

Były skoczek, obecnie rajdowiec z Albertem Gryszczukiem z RMF Caroline Team podczas rajdu Morocco Challenge, październik 2011 r.
Tomasz Jędrszczyk/Forum

Były skoczek, obecnie rajdowiec z Albertem Gryszczukiem z RMF Caroline Team podczas rajdu Morocco Challenge, październik 2011 r.

Przed kilkunastu laty rolę punktu informacyjnego i zwierciadła środowiskowego spełniał w Wiśle bar U Bociana.
Paweł Sowa/Agencja Gazeta

Przed kilkunastu laty rolę punktu informacyjnego i zwierciadła środowiskowego spełniał w Wiśle bar U Bociana.

Dziennikarze sportowi, zimowi, mówią: kiedyś wszystko było prostsze.

Mówią: po każdym udanym skoku Adam kręcił się trochę w sektorze zawodniczym z nartami na ramieniu, można było pstryknąć sobie z nim zdjęcie. Prawie wszyscy sportowi mają już zdjęcia z Adamem.

Adam Małysz trzy razy zwyciężał w: Turnieju Nordyckim i Letnim Grand Prix. Cztery razy był indywidualnym mistrzem świata, triumfatorem Pucharu Świata. 18 razy letnim, a 21 zimowym mistrzem Polski w skokach, a mimo to, gdy wycieczka podglądaczy z aparatami tratowała krzaki przed jego domem w Wiśle, wychodził i mówił: to już róbcie zdjęcie, tylko nie łamcie mi krzaków. Za to go lubili: niby mistrz, a skromny chłopak, zna życie – wiadomo, blacharz-dekarz.

W kwietniu 2011 r. Adam ogłosił, że teraz będzie kierowcą rajdowym, terenowym, i pojechał trenować. Dziennikarze zimowi mówią: teraz więcej wiedzą motoryzacyjni i lajfstajlowi.

Pierwszy tydzień

W połowie września 2011 r. telewizja śniadaniowa transmitowała wypadek Adama. Między gotowaniem w studiu a rozmową o feminizmie filmowany z helikoptera Adam groźnie dachował. Na innym kanale Adam opowiadał, że leżąc na dachu podjął próbę wyjścia przez lewe drzwi, ale w końcu wydostał się prawymi.

Motoryzacyjni komentują: nie deklasuje się.

Sportowi radzą: dzwońcie do Wisły, Adam ma tam galerię. Ale galeria trofeów Adama nie wie, gdzie jest patron. Przed kilkunastu laty rolę punktu informacyjnego i zwierciadła środowiskowego spełniał w Wiśle bar U Bociana. Próbowano tam się z wiślanami bratać i podpytywać o Adama. Potem prasa przytaczała dziwne przypadki bywalców baru, którzy nie wiedzieli, kto to Adam. Szef lokalu podawał w wątpliwość nawet własne, naoczne przecież, istnienie.

Teraz dzwoni się i wysyła maile do piarowca teamu rajdowego Adama. Mówi: Adam trenuje do rajdu w Maroku, ale zobaczę, co się da zrobić w kwestii rozmowy. Patrzy kilka dni, zapomina. Potem mówi, że niestety, napięty plan, może za tydzień Adam będzie jechał z Żagania, to znajdzie pół godziny. Potem okazuje się, że jest już w Wiśle, ale tam też go nie ma.

Drugi tydzień

Adam: urodzony w Wiśle w 1977 r., tata kierowca, mama ekspedientka w pawilonie gminnej spółdzielni. Tak jest nadal: mamę wskazują koleżanki z pawilonu Świerk: taka mała w okularach na AGD. Tata, pracownik magistratu, wozi niepełnosprawnych na rehabilitację.

Adam – w gazetowej wzmiance prowadzi czołg na żagańskim poligonie, odbiera tytuł honorowego kawalerzysty dywizji kawalerii pancernej. Mówi: kierowanie czołgiem nie jest takie trudne. Dowódca dywizji żartuje: czołgiem Adam na pewno by nie dachował.

O dachowaniu urząd Wisły dowiedział się z telewizji śniadaniowej. Pan Łukasz z referatu promocji, turystyki i sportu wyszedł na korytarz i zagadnął Małysza seniora: Jasiu, jak z Adamem? Senior machnął ręką: wzięli go na badania, ale w porządku. Następnie Jan Małysz założył kurtkę, minął w holu naturalnej wielkości posąg syna z czekolady i pojechał rozwozić pacjentów. Posąg stał kiedyś poza szklaną gablotą, jednak fani Adama go zjadali.

Jan Małysz mówi: teraz mniej wiem o Adamie, niż kiedy skakał. Babcia opowiadała, że Adam wpadł w poniedziałek na chwilę i będzie w czwartek, ale czy będzie, to nie wiadomo.

Babcia Adama wychowywała. Latem rodzice wracali z pracy i od razu lecieli w pole – 2,5 ha w górach, ziemia tak stroma, że traktorem nie wjechał. Adam pomagał. Mieszkanie Małyszów było ściana w ścianę z mieszkaniem Szturców, wujek Szturc trenował skoczków narciarskich.

Jan Szturc opowiada: Adam jako dzieciak zimą sypał sobie skocznie, latem szalał na rowerze. Widać było, że ma niebezpieczną wyobraźnię. We wspomnieniach mały Małysz znów skacze na treningu ze skoczni 15-metrowej, spadają mu buty z nartami, ląduje w skarpetkach. Milczy, zbiera się z ziemi, odnajduje narty i wraca na skocznię.

Szturc mówi: Niesamowicie zawzięty, nie dziwi mnie, że poszedł do rajdów.

Pole Małyszów w górach sąsiaduje z polem Szturców. Adam ze szwagrem przerobili jeepa na rajdowego. Jan Szturc nieraz widział, jak Adam rozjeżdżał rodzinny kawałek łąki trenując. Adam ma umowę z babcią, że skosi jej za to trawę.

W miejskim amfiteatrze każdy z kilkuset fotelików sygnowany jest „Wisła Adamowi Małyszowi”. W dzielnicy Malinka nowoczesna skocznia nosi imię Adama. A w barze U Bociana sobie żartują: to ten nowy rajdowiec?

Trzeci tydzień

Motoryzacyjni mówią: Adam podobno zawsze chciał być kierowcą.

Lajfstajlowi mówią: Adam przytył.

Jan Małysz przyznaje: Adam najbardziej lubi rozmawiać o nartach i autach.

Gdy skakał, skoki zwyciężały każdą rodzinną uroczystość. Mama pytała: mało macie skoków, że przy stole też musicie o tym? Przypominał się mały Adaś, który łaził po Wiśle ćwicząc telemarki na sucho. Taką ma pracę – tłumaczyli mamie.

Zimowi pytali Adama, czy się denerwuje. Adam mówił: ja mam tylko skoczyć.

Tata Adama mówi: trochę byliśmy zaskoczeni, że teraz będzie się ścigał. Ale zwiedził kraje zimowe, to niech teraz zwiedzi letnie. Za pierwsze zarobione na skokach pieniądze Adam kupił używanego małego Fiata i go naprawiał. Jan wspomina: półośka, sprzęgło, przegub – gdzie jaki wyjazd był, to coś się wymieniało. Adam wymienił pół samochodu.

Skakał dalej – kupił powypadkowego Golfa. Skakał jeszcze dalej, a cicha rodzina nie mogła przyzwyczaić się do sławy. Kiedy do domu Małyszów weszły naraz trzy ekipy telewizyjne, by uchwycić zdziwienie domowników pojawieniem się trzech ekip, Jan Małysz uciekł do baru U Bociana. Adam nawet chował się do szafy. Albo wsiadał w Golfa i jeździł – to go uspokajało.

Prasa cytuje: pisma motoryzacyjne Adam przegląda pasjami.

Tata mówi: nigdy nie uderzyła do głowy Adamowi woda sodowa, nie było powodu.

Przez wiślański rynek ciągle łażą wycieczki śladami Adama. Małysz senior odwraca głowę, bo czasem wycieczka go pozna i musi pozować do zdjęć zamiast syna. Wisła się rozwija. Jan Poloczek, burmistrz miasta, mówi: bez Adama promocja nigdy by się tak dobrze nie udała. Wspomina początki: Apoloniusz Tajner, teraz prezes Polskiego Związku Narciarskiego, był w urzędzie miasta doradcą do spraw sportu. W 1998 r. dostał propozycję trenowania Małysza i radził się burmistrza: co myślisz, Jasiu? Burmistrz mówił: idź, Polo, może coś dobrego z tego będzie.

W czerwcu 2011 r. w Wiśle znów była telewizja – uroczystości zakończenia kariery Adama skoczka. Wcześniej imprezę z telewizją zorganizowało Zakopane. Potem Adam pojechał trenować rajdy. We wrześniu zrobił po wiślańskim rynku kółko nowym wozem strażackim o imieniu Adaś. Wysiadł i powiedział: supersprzęt!

 

Czytaj także

Trendy, komentarze

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną