Felix Baumgartner: spec od ryzyka

Człowiek, który spadł na ziemię
Panie i panowie, oto Felix Baumgartner, specjalista od zarządzania ryzykiem.
Skok Felixa z helikoptera z międzylądowaniem na budynku Turning Torso (w chmurach po prawej) w szwedzkim Malmö, 2006 r.
Bernhard Spottel/Red Bull Content Pool

Skok Felixa z helikoptera z międzylądowaniem na budynku Turning Torso (w chmurach po prawej) w szwedzkim Malmö, 2006 r.

Synchroniczny wyczyn Felixa Baumgartnera (w śmigłowcu) i Kuby Przygońskiego (w aucie), czyli Red Bull Heli Drifting na lotnisku w Debrznie, sierpień 2015 r.
Łukasz Nazdraczew/Red Bull Content Pool

Synchroniczny wyczyn Felixa Baumgartnera (w śmigłowcu) i Kuby Przygońskiego (w aucie), czyli Red Bull Heli Drifting na lotnisku w Debrznie, sierpień 2015 r.

Felix skakał ze spadochronem z dachów najwyższych budynków świata i przeleciał kanał La Manche na skrzydle z włókna węglowego. Skacząc z ramienia Chrystusa w Rio de Janeiro, pobił rekord najniższego skoku ze spadochronem, a znowu skacząc ze stratosfery na planetę Ziemia – rekord najwyższego skoku. Wtedy padł także rekord najliczniej oglądanej transmisji internetowej: ponad 8 mln ludzi widziało, jak 39 km nad Ziemią malutka i samotna ludzka figurka w srebrnym kombinezonie zatrzymuje się na chwilę na progu kapsuły, a potem leci w otchłań z prędkością 863 km/h. To było dokładnie trzy lata temu, w październiku.

Od tego czasu jednym z najczęściej zadawanych Felixowi pytań jest: jak udało się panu trafić w Ziemię? Ludzie pytają we wszystkich językach świata, bo po skoku ze stratosfery Felix Baumgartner jest planetarnym bohaterem. Kolejne pytanie takie: jak facet, który rzucał wyzwanie Bogu i diabłu, może się znać na zarządzaniu ryzykiem?

Na torze

W hangarze starego wojskowego lotniska w Debrznie, w połowie drogi między Piłą a Bydgoszczą, mechanicy Elvis i Grzyb czekają, aż Baumgartner się wyżyje i zjedzie na zmianę opon i przegląd silnika. Poprzedniego dnia robili 12 zmian w jego aucie – 48 nowiutkich opon uleciało z dymem. Dziś rano kurier przywiózł 38 kolejnych opon, prosto od producenta.

Przychodzi Tomek Kuchar (QHR), wielokrotny rajdowy mistrz Polski, zaniepokojony. Chodzi o to, że samochód, na którym Felix się wyżywa, należy właśnie do Tomka. A Baumgartner chyba zapomniał, że miał zrobić trzy okrążenia toru, bo jest w trakcie ósmego. Debrzno to królestwo Tomka, kilka lat temu QHR kupił to lotnisko i założył tu Rallyland – Centrum Sportów Ekstremalnych. Mistrz Baumgartner w pisku i dymie kręci samochodem piruety i udaje, że mu wysiadło radio i nie słyszy wezwań o zjazd do bazy. Biedne Subaru Tomka, wczoraj Felix przywalił w stos opon i załatwił prawe drzwi. Potem z tym czarem „naszego starego kumpla-łobuza” napisał flamastrem na drzwiach, że jest mu przykro, i uznał, że sprawa załatwiona. Choć kto zna Felixa, wie, że wcale mu nie przykro.

QHR opowiada, że poznali się ponad 10 lat temu na jakiejś samochodowej imprezie w Europie i Tomek zaprosił Felixa do Polski na rajd uliczny. Baumgartner – wówczas sława nie-tak-planetarna, można powiedzieć: guru środowiska spadochroniarskiego z licencją kierowcy wyścigowego – przyjechał, wsiadł do Tomkowego auta, pojechał w rajdzie i auto rozwalił. Zaprzyjaźnili się więc z Tomkiem na całe życie. Felix bywa w Polsce kilka razy w roku, odwiedza Tomka i zawsze sobie u niego na lotnisku trenuje drift. Tym razem przyjechał na imprezę Verva Street Racing w Warszawie.

Kiedy się poznali, Baumgartner był ogarnięty swoją idée fixe: poleci balonem w kosmos, wyjdzie z kapsuły w kombinezonie astronauty i runie w kierunku planety Ziemia.

Na Ziemi

Felix Baumgartner ma 46 lat, jest Austriakiem, urodził się w Salzburgu w rodzinie bez sportowych tradycji, normalnej, skromnej; na przykład jego brat Gerard zawsze lubił gotować i jest teraz szefem kuchni w znanej restauracji. A Felix chciał latać. Mówi, że jako dzieciak właził na najwyższe salzburskie drzewa, żeby z ich czubków widzieć niezasłoniętą niczym przestrzeń. Jego marzenie: być ptakiem. Jego rysunki: latający ludzie. Ten chłopak był utrapieniem; grzebał we wnętrzach domowych telewizorów i mniejszych sprzętów AGD, żeby zrozumieć, jakim cudem działają. Więc oczywiście niektóre przestawały działać. Ale Felix ma tak do dziś; gdy coś się zepsuje w domu, planetarny bohater bierze pudełko ze śrubokrętami i naprawia sam.

Jest z zawodu mechanikiem motocyklowym i operatorem maszyn. Prowadził nawet swój własny warsztat naprawy motorów. Rodzina uznała, że ma uczciwą robotę, ale on jednak wciąż rozglądał się za możliwością latania bez samolotu. Opowiada, że interesował go wyłącznie szeroki obraz – uspokajające nerwy spojrzenie z góry. No i któregoś dnia, w połowie lat 80., ujrzał cud w telewizorze, tym razem od strony ekranu – ludzie wyskakiwali z samolotu wysoko nad ziemią i zanim rozłożyli spadochrony, bawili się w powietrzu jak dzieci. Fikołki, ślizgi, przeloty, kółko graniaste.

Tak właśnie Felix Baumgartner został wyczynowym spadochroniarzem – to znaczy musiał jeszcze poczekać, aż skończy 16 lat, żeby klub spadochroniarski pozwolił mu skoczyć zgodnie z prawem. Zanim mu starsi pozwolili, kazali najpierw długo patrzeć, jak sami skaczą, oraz setki razy kazali złożyć i rozłożyć spadochron na podłodze. Klął i składał, i rozkładał, i składał. Zanim pozwolili mi skoczyć pierwszy raz – mówi – ja już ten skok wyobraziłem sobie kilkaset razy. Byłem gotowy.

W domu

Wreszcie zjechał z toru na przegląd. Samochód gorący, w chmurze dymu z opon i jeszcze jakiegoś innego dymu, który powoduje, że Elvis i Grzyb kręcą głowami. Coś im tu Felix zagrzał w silniku, czegoś zdaje się nie spryskał wodą, kiedy się wyżywał na torze. Rajdowy samochód jest jak skorupa, w której można wymienić wszystko, także silnik, ale powiedz Felix: radio ci wysiadło, że nie zjechałeś po trzech kółkach, jak prosiliśmy? QHR wpatruje się w silnik swojego subaru, nieco skamieniały.

Natomiast Felix jest radosny, ponieważ mu w pędzie po lotnisku endorfiny uderzyły w krwiobieg – wyskakuje z auta, niewysoki, zwyczajny, z uśmiechem „naszego kumpla-ulicznika”, i drze się, że on tu musi trenować przed pieprzonym Verva Street, a to pieprzone auto mu się zagotowało. To takie żarty – kto zna Felixa, jak zna QHR, ten wie, że to tylko pieprzone żarty.

Bo teraz ten planetarny Baumgartner już przytula się do swojej pięknej przyjaciółki, rumuńskiej gwiazdy telewizyjnej i pisarki Mihaeli Schwartzenberg, i puszcza oko, i udaje najfajniejszego cwaniaka w całym gangu. To oczywiście działa na ludzi, Felix wie, że działa, i nawet Elvis z Grzybem spoglądają spod maski pieprzonego subaru mniej karcąco. W końcu to jest gość, który lecąc z nieba, trafił w Ziemię i przeżył – ile się można gniewać na mistrza świata?

Z Mihaelą są parą od roku. Ona robi cykl wywiadów telewizyjnych o mistrzach świata w najróżniejszych dyscyplinach, robiła wywiad z Baumgartnerem i już, koniec historii początku ich związku. Mihaela mówi, że on bywa jak mały chłopiec. Ambitny, czasem samolubny – ale w tym dobrym znaczeniu – jak każdy, kto z dołów społecznych rwie się do sławy. Mihaela to zna i rozumie, bo urodziła się w małym rumuńskim mieście za dyktatury Ceauşecu i też torowała sobie drogę do góry. Felix krąży po ich domu w Szwajcarii z pudełkiem śrubokrętów i naprawia sprzęty. Odkurza, sprząta. Felix nie jest uzależniony od adrenaliny, mówi Mihaela, normalny, ambitny facet, jeżdżący po świecie z wykładami na temat zarządzania ryzykiem. Kilka dni temu Felix wykładał tajniki ryzyka dubajskim szejkom naftowym. Potem poleciał do Kanady, bo Kanadę objeżdża właśnie jego kosmiczna kapsuła, z której skakał na Ziemię. Ludzie tłumem przychodzą zobaczyć kapsułę, a jeszcze tłumniej oglądają ją w komplecie z Felixem. Z Kanady Felix przyleciał do Debrzna i QHR pożyczył mu swoje auto.

Znów pojechał wyć na pieprzonym lotnisku Kuchara pieprzonym autem Kuchara.

W chmurach

Teraz, mówi Wojtek Sanecki (Sanczo) z firmy Red Bull, która od wielu lat sponsoruje wyczyny Felixa i płaciła za jego skok ze stratosfery, teraz Felix ma status legend, co oznacza, że Red Bull zasponsorowałby nawet wyścigi kosiarek do trawy, gdyby akurat Felix miał pomysł pościgać się na kosiarkach. Status legend ma także Adam Małysz, mówi Sanczo.

Baumgartner mówi, że po 10 latach spadochroniarstwa – wliczając w to sześć lat wojska, gdzie służył w brygadzie czołgowej, czekając na przyjęcie do skoczków – znów cud się zdarzył w telewizorze. Zobaczyłem gości skaczących ze skał w Yosemite Park w Ameryce, opowiada Felix, to było jeszcze bliżej mojego marzenia o swobodnym locie – ci goście zwyczajnie się rozpędzali i lecieli. Nazywało się to base jumping. Robili to nielegalnie, bo prawo karało za tak niebezpieczne zabawy – a to właśnie było piękne, że nielegalnie. W Austrii nikt tak nie skakał. Należało zdobyć zaufanie jakiejś grupy basejumperów, a przecież nie ogłaszali się w gazetach. Ktoś dał Felixowi namiary na Amerykanina mieszkającego w Monachium, który wie wszystko o skakaniu. Przez rok nosiłem jego numer w portfelu, mówi Baumgartner, już-już miałem zadzwonić, ale rozbiłem motor i całe moje pieniądze poszły na naprawę.

Czytaj także

Trendy, komentarze

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną