Malta: wyspa otwarta
Malta: wyspa otwarta. Tu w każinach omawia się plotki i opłakuje porażki. Pocztówka „Polityki”
Ulicami robotniczego Ħamrunu, najbardziej szorstkiej z maltańskich miejscowości, jechał rozbity samochód. Nie miał szyb ani dachu, był mocno poobijany, ale jakimś cudem był ciągle na chodzie. Na masce miał namalowane logo Partii Pracy, na drzwiach – jej wyborcze hasło: „Int Malta” („Ty, Malto”), a na bagażniku nazwisko premiera Roberta Abeli. Jechało w nim chyba z dziesięć osób. Jedna z partyjną flagą, druga z parasolem trzymanym nad kierowcą, trzecia z odpaloną racą. Ich zdjęcie szybko obiegło czołowe maltańskie portale.
W ten sposób wyborcy laburzystów 31 maja świętowali sukces swojej partii, czwarty z rzędu. „Tworzymy historię. To jest zwycięstwo dla całej Malty. Zachowujmy pozytywnego ducha narodowego” – cieszył się poprzedniego wieczora premier Abela. Jego Partia Pracy zdobyła 52 proc. głosów, pokonując głównego rywala, na którego postawiło 45 proc. rodaków. Szefowi Partii Nacjonalistycznej, zwanej także Narodową, Alexowi Borgowi przyszło uznać kolejną porażkę. „Jest nadzieja, jest światło na końcu tunelu” – nadrabiał miną. Jego zwolennicy po cichu liczą, że kiedyś na białym koniu wróci na Maltę z Brukseli szefowa Parlamentu Europejskiego Roberta Metsola i ocali prawicę.
Na razie jednak zwolennicy obu stronnictw szli do każinów, klubów partyjnych, które funkcjonują w każdym miasteczku Wysp Maltańskich (największe i zamieszkane to Malta, ze stolicą Vallettą, Gozo i Comino). Każin jest prowadzony przez partię polityczną i zwykle łączy funkcje barowe ze społecznymi. Można się tu napić piwa albo czegoś mocniejszego, zjeść obiad, czasem pograć w bilard albo obejrzeć mecz. Otwarcie nowego klubu jest wydarzeniem na skalę kraju, zwykle uczestniczy w nim partyjny lider, co zostaje potem upamiętnione stosowną tablicą na ścianie.