Przyczajony tygrys
Mało kto wie, że Turcja produkuje doskonałe wina. Ale żywot winiarza jest tutaj ciężki
Pozdrawiam serdecznie z Turcji, gdzie uczestniczę w winiarskiej wycieczce dla Masters of Wine z wielu krajów, którzy odkrywają jeden z najmniej znanych i najbardziej niedocenianych zakątków winiarskiego światka. Bo kto w ogóle wie, że w Turcji robi się wino? W końcu to muzułmański kraj, gdzie – poza kurortami all inclusive – z konsumpcją alkoholu lepiej się nie afiszować. Tymczasem zdumionym podniebieniom doświadczonych degustatorów objawił się zaiste piękny krajobraz: dynamiczne winiarnie – młode, butikowe albo takie ze stuletnią tradycją, zadbane, malownicze winnice we wszystkich zakątkach kraju, od europejskiej Tracji, przez Wybrzeże Egejskie, aż po górskie rejony południowo-wschodniej Anatolii. Nowoczesne, wysmakowane etykiety, oryginalne smaki i wysoka jakość – wśród 300 spróbowanych win nie trafiłem na żadne niedobre. Szok i niedowierzanie.
Wino tureckie ma niewątpliwie wielką przyszłość – ale odległą. Na razie musi walczyć z całym światem. W Turcji alkohol pije tylko 20 proc. społeczeństwa, a winomani nie mają łatwego życia. O moralną czystość i trzeźwość narodu dba ustawa antyalkoholowa uchwalona w 2013 r. przez rządzących islamistów z Partii Sprawiedliwości i Rozwoju. Najbardziej drakońska w cywilizowanym świecie: na jej mocy wina nie wolno sprzedawać w nocy, w pobliżu meczetów, na stacjach benzynowych, na imprezach sportowych i plenerowych; nie wolno nim częstować, pokazywać go w telewizji, w filmach (butelki z alkoholem są zamazywane) czy w internecie.
Tureccy winiarze nie mogą prowadzić stron internetowych, organizować degustacji ani promować swoich produktów w sklepach za pomocą np. zawieszek lub broszur. Profile w mediach społecznościowych, sklepy internetowe, blogi winiarskie są blokowane. Alkohol obłożono też specjalnym podatkiem od używek sięgającym 70 proc.