Narody wymienialne
Teoria „wielkiego zastąpienia”. Prawica wierzy w ten spisek zachodnich elit. To aberracja
„Wielkie zastąpienie” to tytuł książki Renauda Camusa z 2010 r. i pojęcie mające określać sterowane procesy zastępowania rodzimych, białych, chrześcijańskich mieszkańców Zachodu przez rozmyślnie sprowadzonych na ich miejsce egzotycznych, ciemnoskórych, zwłaszcza muzułmańskich przybyszy. Przez kogo? Bliżej nieokreślone – jak to w teoriach spiskowych – intelektualno-medialne elity. Po co? Dla perfidnych, skrytych celów. Przede wszystkim w celu zapewnienia sobie posłusznej siły roboczej, której zaczyna brakować z powodu niskiej dzietności rdzennych Europejczyków.
Szczególną karierę określenie to i związana z nim teoria zrobiły w ojczyźnie autora, gdzie były nawet używane przez aspirujących polityków altprawicy, w tym kandydatów do prezydentury, ale szybko rozpowszechniły się wśród ich zachodnich pobratymców. Camus używał zresztą jeszcze bardziej złowieszczego i aberracyjnego określenia „ludobójstwo przez zastąpienie” (génocide par substitution) i twierdził, że to proceder, w porównaniu z którym nawet Holokaust to „wydarzenie małej skali”. Nic dziwnego, że publicysta „Le Monde” Philippe Bernard określił teorię wielkiego zastąpienia jako nawiązującą do „mitu rozwiniętego przez Hitlera”. Jej wątki przenikają także do polskiej skrajnej prawicy, radykalnie antyimigranckiej.
Ślad przybyszy
Jak to bywa z teoriami spiskowymi, także ta opiera się na aberracyjnej interpretacji realnych zjawisk i procesów, w tym przypadku masowych migracji. W szczególności przypisuje rozmyślny, sterowany przez ukryte siły przebieg tych procesów. Tymczasem masowe przemieszczenia ludności są odwieczne i powszechne, a ich wynikiem bywa zastępowanie jednych populacji przez inne.
Kiedy pierwsi przedstawiciele Homo sapiens przybyli ponad 45 tys.