Społeczeństwo

Pokolenie poczekalni

Dwudziestolatki: chętni, ale zbędni

Polityka
Nie wiedzą, kim są i co ze sobą zrobić. Nie biorą za nic odpowiedzialności. Nie potrafią dorosnąć. Tych młodych z pokolenia wiecznej poczekalni, dzisiejszych 19-, 29-latków, jest w Polsce ponad 6 mln. I w tej skali to społeczny problem.

Mama Olgi, wciąż niesamodzielnej życiowo 27-letniej inżynier architektury, pyta retorycznie: – Ja w jej wieku miałam już dwoje dzieci, stałą pensję i miejsce w kolejce po mieszkanie. A ona?

Widzi, że coś jest nie tak, ale czuje się bezradna. Nie stać jej, by kupić córce mieszkanie. Mogłaby wynająć, ale Olga nie zarabia nawet tyle, żeby się utrzymać. Choć pracuje. Konkretnie: jakieś dziesięć posad w kilka lat. W biurze architektonicznym, gdzie nie doczekała się obiecanej umowy, w portalu, który nigdy jej nie zapłacił za teksty, na recepcji – jako stażystka. I tłumaczka; prawnicze artykuły z angielskiego, jak się okazało, też tłumaczyła za darmo. Najgorszy był telemarketing, choć tam akurat płacili: 6 zł za godzinę.

Są tacy, co mieszkanie dziecku kupują. Jest już w Polsce grupa ludzi, którzy mogą sobie na to pozwolić, traktując taki lokal jako inwestycję, zabezpieczenie na własną starość. Ale potem muszą jeszcze dać na życie. Zwykle tłumacząc sobie, że to taki parapodatek na młodych, konieczność historyczna. Ale i frustrują się, dźwigając odpowiedzialność za dorosłe już dzieci (czemu zwykle towarzyszy konieczność pomagania własnym, wymagającym coraz intensywniejszej opieki rodzicom)…

Cały artykuł Agnieszki Sowy w najnowszym numerze POLITYKI – dostępnym od środy w kioskach, a już dziś w Polityce Cyfrowej.

Reklama

Czytaj także

Pomocnik Historyczny

Patrząc na Chiny

Im bliżej końca XX w., tym Chiny częściej przypominały się Zachodowi, Zachód ma jednak nieodmiennie kłopoty ze zrozumieniem Chińczyków. Jakie są te Chiny w oczach Zachodu?

Krzysztof Kardaszewicz
13.04.2021
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną