Oferta na pierwszy rok:

4 zł/tydzień

SUBSKRYBUJ
Osoby czytające wydania polityki

Wiarygodność w czasach niepewności

Wypróbuj za 24,99 zł!

Subskrybuj
Społeczeństwo

Rodzice gorszego Boga

Homoadopcje: ostatnie polskie tabu

„Niezależnie od płci rodziców rodzina to rodzina”. „Niezależnie od płci rodziców rodzina to rodzina”. Marta Frej
Rozmowa z prof. Anną Izabelą Brzezińską o tym, dlaczego Polacy nie akceptują adopcji dzieci przez pary jednopłciowe.
„Jeśli rodzina spełnia dobrze swoje funkcje, to nie jest istotne, czy tworzy ją babcia, dziadek, mama z babcią, dwie panie czy dwóch panów”.Marta Frej „Jeśli rodzina spełnia dobrze swoje funkcje, to nie jest istotne, czy tworzy ją babcia, dziadek, mama z babcią, dwie panie czy dwóch panów”.

PAWEŁ RESZKA: – Niezależnie od środowisk, z których pochodzimy, od poziomu wykształcenia, generalnie jesteśmy przeciw. Tak o adopcjach dzieci przez pary homoseksualne mówiła pani profesor w wywiadzie dla POLITYKI 10 lat temu. Lata lecą i co?
ANNA IZABELA BRZEZIŃSKA: – W sumie można powtórzyć. Z tą różnicą, że par jednopłciowych wychowujących dzieci jest więcej, ale też nieco częściej przełamują strach i się ujawniają. Żyją wśród nas. Najczęściej są to biologiczne matki, które tworzą związek ze swoją partnerką.

Są? Gdzie?
Nie widać ich, bo jednak zdecydowana większość boi się ujawniać. Żyją w enklawach: nie można posłać dziecka do pierwszej lepszej szkoły, pozwolić mu wyjechać na dowolną kolonię, nie można otworzyć się na wszystkich sąsiadów i znajomych. Ciągle czai się strach – że wyśmieją, skrzywdzą. Proszę zauważyć, że to nie świadczy źle o jednopłciowych rodzicach. Oni zachowują się modelowo, chronią swoje dzieci, jak potrafią. Problem w tym, że robią to pod przymusem. I to my ich do tego zmuszamy.

Można mówić o liczbach? Jak rozumiem, grupa ciągle nie jest zbyt liczna.
Tak, choć liczba nie ma znaczenia. Każdy ma prawo mieć dziecko i wychować je na szczęśliwego człowieka. Ale ogólnej liczby nie możemy określić.

Nie możemy, bo oni się boją ujawniać, tak?
Tak. Jest pewna analogia z tym, jaki wiele lat temu mieliśmy stosunek do osób z widoczną niepełnosprawnością. Ludzie, którzy mieli dziecko z zespołem Downa, byli wytykani palcami, spotykali się ze złośliwymi komentarzami. Kończyło się na tym, że rodzice rzadko wychodzili z dzieckiem na spacer. Dziś pary jednopłciowe są w podobnej sytuacji. Boją się złych języków, szykan, bolesnych docinków.

Polityka 14.2019 (3205) z dnia 02.04.2019; Społeczeństwo; s. 32
Oryginalny tytuł tekstu: "Rodzice gorszego Boga"
Reklama