Wysyp pustych lodówek
Polska na Ozempicu. Syci już nie dają się nabijać w butelkę. Biznes musi się dostosować
Elżbieta Brzozowska przez lata pchała po supermarketach wózki uginające się pod ciężarem gotowych dań, paczkowanych wędlin i słodyczy, a przy kasie – napędzana obsesyjnym głodem – wrzucała do niego od razu pięć tabliczek czekolady zamiast jednej. Ewelina Michalik, ważąca w szczytowym momencie 128 kg (obecnie 64), robiła zakupy całkowicie bezmyślnie, sięgając pod wpływem niekontrolowanego ssania w żołądku po szybką żywność wysokoprzetworzoną. Michał Bonarowski też zna to od podszewki: w życiu z otyłością jedzenie było dla niego toksycznym ukojeniem.
Dziś ich koszyki zakupowe, lodówki i codzienne nawyki wyglądają zupełnie inaczej – tak jak tysiące innych osób, które znalazły się w podobnej sytuacji, kupują mniej i jedzą zdrowiej. Dla globalnego i krajowego przemysłu spożywczego, od lat pasącego się na społecznej otyłości, może to oznaczać początek rynkowego trzęsienia ziemi. Przez dekady doskonalił on sztukę nakłaniania nas do jedzenia więcej i częściej i jeszcze podjadania w międzyczasie. Dwie paczki chipsów w cenie jednej, 12 piw w cenie sześciu. Duże frytki właściwie w cenie średnich. Głupio byłoby kupić mniej za więcej, a później nie zjeść, żeby się zmarnowało.
Klienci z błogosławieństwem leków zwolnieni z przymusu jedzenia wolni są również od pokus i promocyjnych trików. Wreszcie syci, nie dają się już nabijać w butelkę – zwłaszcza taką z przesłodzonym gazowanym napojem. Dla biznesu, który na apetycie budował wzrost, oznacza to konieczność przemyślenia strategii. I to nie tylko w branży spożywczej.
Co to za rewolucja?
Mowa o analogach GLP-1 i GIP (takich jak semaglutyd czy tirzepatyd, znanych pod handlowymi nazwami jako Ozempic, Mounjaro, Wegovy czy Saxenda). Te substancje nie tylko naśladują naturalny hormon regulujący wydzielanie insuliny i spowalniają opróżnianie żołądka, ale przede wszystkim uderzają w ośrodek nagrody w mózgu.